Pai without the pie

Een vier uur durende helse busrit van Chiang Mai naar Pai werd het volgende luik van ons avontuur. De bus was op maat gemaakt van de Aziaten en kon dus in zekere zin een minibus genoemd worden. Vooral als het aankwam op beenruimte was het even bij onze Thaise buren controleren of zij wel degelijk benen hadden. Ma bon, de busrit was wel degelijk de moeite want Pai is een heel klein charmant dorpje/stadje gelegen in de bergen omringd door een massa aan groen en mooie zichten. Het mooiste plekje waar we tot nu toe zijn geweest en we hebben het nochtans niet voor steden.

Jenny had besloten ons verder mee te vergezellen, maar ze is niet de enige die we daar hebben leren kennen, het liep daar vol van Israeli in Pai en blijkbaar in gans Thailand omdat die hier zo goedkoop kunnen reizen. Het zijn wel fijne mensen maar je moet opletten over wat je praat. Zo hebben ze het niet allemaal even graag over hun ervaringen in het leger. Elk meisje moet immers na de middelbare school 2, en de jongens 3 jaar naar het leger gaan en dienst doen. Pas rond de leeftijd van ergens in de 20, sommigen nog later kunnen ze hogere studies aanvatten. Best een gans andere wereld tussen. Maar het zijn fijne mensen!

De reden dat we naar Pai zijn getrokken is echter om te trekken en te raften. Na een heleboel bureaus te hebben afgelopen en besloten met wie te trekken zijn we, met wat later bleek een opium getinte gids te zijn die af en toe aan zn neus krabte, het tropische woud in getrokken. Twee dagen waren we weg, en maar best dat het er geen drie waren want na nog geen 10 minuten wandelen zijn Peter zijn dierbare botinnen die hij duizenden kilometers ver had gesleurd om deze tocht te maken spontaan uit elkaar gevallen. Onze eerste hulp kit was hier niet op voorbereid, de mee geleverde plakband bleek niet geschikt te zijn voor schoenen ... Dan maar met elastiekjes, veters en alles wat we konden vinden de zolen terug aan de schoenen gehecht, maar ze bleven lossen. Ondertussen paseerden we dorpjes in het woud van specifieke stammen die niet veel in contact kwamen met de buitenwereld. In het eerste dorpje hebben we lekker gegeten, uitgerust, kindertjes zien spelen maar vooral schoenen hersteld. Die hebben het weer maar een kwartiertje uitgehouden tot onze, en dan vooral Peter zijn ergernis. De helse tocht ons bracht naar het hol van een tarantula waar onze gids zodanig onder invloed was dat hij de moed en kracht bijeen raapte om de grote spin uit te graven uit zn hol en te vangen in een plastieken fles. Dinner for this evening! En we moeten zeggen dat het nog niet zo slecht smaakte, een verse spin kan er altijd wel in. Alleen jammer dat er zo weinig vlees in zit dat het eigenlijk de moeite niet is om zo een beestje te vangen. Het uitzicht van de woonplaats van de 2de bereikte heuvelstam was wel de moeite, en de lokale vrouwen ook ;-) (zie foto) Na de lokale know how on how to make and smoke opium was het slapengaan ...

De dag erna werd de trekkingstocht vervolgd, ditmaal met de oplossing voor de botinnen, autentieke thaise rekbare rubberen binnenbanden om ze aan elkaar te binden! Jammer genoeg was dit ook weer valse hoop, ze hebben het zonder zolen nog tot aan het middagkamp gehaald waar we aan onze waterval lekker konden uitrusten in the middle of nowhere. Even eerst nog DEET smeren om alle vieze beestjes op afstand te houden. Jammer genoeg keek Peter even niet uit de doppen en is de 100 procent DEET niet op zijn been beland, waar hij zo naartoe zat te gapen, maar vlak in zijn oog. Alsof hij nog niet genoeg ongeluk had :P Gelukkig kon de reddingsactie van Tom en 2 waterzakken soelaas bieden en hebben Peter zijn ogen het overleefd. Fin soit na de middag kregen Peter zijn STRANDteenslippers een kans ... in de JUNGLE. De route verderop was ook bergop en bergaf en Peter vreesde wel even dat zijn teenslippers het ook gingen begeven, dat gecombineerd met het nat zijn door het waden door de rivier (tot veelvoudig vloeken van Tom die hoopte op droge schoenen) waardoor we extra slipperig waren, gaf dit hele gebeuren toch wel die extra adrenalinestoot. Eind goed al goed echter, na een paar uur door het woud en andere zijn we teruggeraakt bij de vuilbak in Pai village waar Peter zijn botten hun laatste schietgebedje heeft laten zeggen. Moraal van het verhaal, koop plastieke thaise schoenen van 50 bath (1 euro) en heb geen last in de jungle ;-), de wijze raad van nonkel Tom.

sAvonds getrokken naar de Ting Tong Bar, where only people that are Ting Tong may venture. Geen idee wat het allemaal betekent maar het was een hele fancy keet voor zo een klein plekje als Pai. De barmannen waren allemaal net gurus die het licht hebben gezien en daardoor hun haar lang hebben laten groeien, een gek stemmetje hebben opgezet en net stoned waren. Welcome my friends! Dat was hun lijflied. Ze deden ons wat denken aan die kleine buitenaardse wezentjes vanuit Men in Black 2 die constant aan de caffeine zaten, gek deden en vrouwen trachten te versieren. Deze real life versies hadden zelfs dezelfde stemmetjes.

Ondertussen kreeg Peter voor de eerste keer last van zijn maag en darmen en was onze olifantenrit de dag erna dus plots nog interessanter geworden. Met Peter zijn gat toegenepen en volgepropt met medicatie gingen we de olifant op. Het moest weer niet lukken dat onze olifant het zo warm had dat hij gewoon om de vijf minuten stopte en niet meer verder wou gaan. De gids stond dan tot onze verbazing constant pai pai pai te roepen. Dat we in pai zaten wisten we al. We zijn dan later te weten gekomen dat dit gewoon go go go betekende. Door de olifant liep ons gepland ritje van een uur dus snel uit naar 2 uur. Dit gecombineerd met het regelmatig dichtbij zien van de slurf van de olifant die in ijdele hoop zichzelf wou verfrissen maar in feite ons gewoon regelmatig in het gezicht spoog. Hoe dan ook we hebben op een olifant gezeten!! ... maar geen olifantenritjes meer voor ons in het vervolg hehe.

De dag erna de raftingsboot op om onze weg vanuit Pai te vervolgen naar Mae Hong Son. Een 2-daagse raftingstocht met een te gekke gids, leuke mensen, een prachtige omgeving, schoon weer en rapids klasse 1-3 kan niet rap stuk. Het was heel leuk en vrij gevarieerd, niet alleen rafting maar ook zemmen met een life jacket aan is super. Vooral als de stroming heel sterk is is het net alsof je superman bent en vliegt.. maar dan op het water.. en niet vliegend.. en helemaal niet superman. But you get the point. Grappig was wel toen er plots in het midden van onze rivier zich een houten brug bevond en we moesten stoppen, onze boot aan wal trekken en aan de overkant plaatsen eer we konden verder doen. Lekker onze kans genomen en iedereen is maar vanop de brug de rapid ingesprongen in plaats van de boot te nemen. Superfijn, het aan wal geraken en vechten tegen de stroming was echter wel andere koek.

Onze tocht heeft ons uiteindelijk vandaag afgezet in Mae Hong Son. Morgen verlaten we het Noorden en reizen we 24u richting het Zuiden waar we vooreerst Ko Tao aandoen. Divers Paradise, waar we de onderwaterwereld gaan verkennen...

Chiang Mai

Wat een goeie nachtrust moest worden in de nachttrein richting Chiang Mai werd smorgens vroeg verstoord door Tom die begon te tetteren met ons buurmeisje. Welke aan tom vanalles te vragen had. Het interesseerde peter langs geen kanten en die deed alsof hij niet wist hoe een meisje er uit zag. Raar genoeg kon Peter na de treinrit geen genoeg van haar krijgen. Wat soms wel eens tot ergernis kon zorgen bij tom. Het buurmeisje van de trein, Jenny Gex-Fabry genaamd werd vanaf dan voor enkele dagen onze reisgenote. Jenny werd al snel bij het onderhandelen om een tuk tuk naar onze guesthouse vergezeld door de iets oudere Connie uit Duitsland die net als ons dezelfde richting uit moest. Met zn vieren richting hartje Chiang Mai.


Chiang Mai is eigenlijk een vrij grote stad die zoals quasi alle andere steden tot nu toe niks van charme heeft als je het ons vraagt. De steden hier zijn echt niet te vergelijken met deze in europa en als je er 1 hebt gezien heb je ze allemaal gezien. We hebben een scootertje gehuurd en de stad wat verkend en een tempel bezocht in een bos wat verder uit de stad. Savonds zijn we naar de night bazaar geweest om ons te zondigen aan burger king, wat af te bieden voor de lol en slechts 1 iets te kopen en eigenlijk wat rond te slenteren. Dat was wel fijn maar de markten en bazaars beginnen toch meer en meer op elkaar te trekken. Met de tuk tuk snachts terug naar de guesthouse. Even onderhandeld en een ritje in een gepimpte tuktuk met volle bak linkin park voor maar 65 Baht. Onze chauffeur was zo content van ons dat we bij aankomst spontaan 5 Baht reductie kregen, we treffen het toch op deze reis niewaar?


De dag erna was het een beetje uitrusten. In Chiang Mai zelf wouden we niet veel zien tenslotte beginnen alle tempels toch op elkaar te trekken. We zijn wel naar het Mae Sa olifanten kamp getrokken waar olifanten met hun slurf ons haar hebben gewassen, waar wij hen hebben geaaid, hen een douche zien nemen en allerlei gekke dingen zien doen zoals voetballen, schilderen, harmonica spelen en zoveel meer...
















Erna wat rondgeslenterd op de zondagsmarkt, alles gegeten dat we maar konden en vroeg gaan slapen want de dag erna was het vertrekken richting Pai...


P.S.: Merci voor de post William, vele groetjes!

Sukothai!

Na Ayutthaya direct door naar Sukothai. Even de trein opspringen in 2de klas, er een lekker maltijd en drankjes krijgen, genieten van het landschap en dan aankomen in Phitsanulok. Eens daar bleek het niet zo simpel om de bushalte naar Sukothai te vinden. We waren trouwens de enigen niet die de weg wat verloren geraakt waren. Onze nieuwe Franse vrienden Camille en Guilaume waren ook het noorden kwijt. Tesamen hebben we onze superkrachten gebundeld, onze Thaise tong doen rollen en in onze beste body language bushaltes uitgebeeld om de weg te vinden. Eind goed al goed, eens aangekomen in Sukothai zijn we in hetzelfde tropische guesthouse verbleven en hebben we een fietsje genomen om 12 km verder naar het park te gaan. We hebben geluk gehad dat het historisch park nog open was zodat Tom en ik het nog konden bezichtigen terwijl het van donker naar pikdonker ging. Het was zalig om op een historisch stukje grond tussen 1 en al natuur met geen ziel rondom je te lopen en de weg kwijt te raken. Want veel verlichting was er niet, wel kokosnoten. Die hebben we dan in de donker proberen op te eten maar hebben het onderweg opgegeven want de noot wou het maar niet begeven. Dan maar elders langs de weg gaan eten. Ik was jammer genoeg tot ontzetting van de lokale kok te kwistig met de pilipili zodat niet ik niet alleen van boven in brand stond maar ook vanonder de dag erna. Kwas er eftjes ni goe van, a lesson well learned!

De dag erna zijn we terug geweest en hebben we het park overdag bezichtigd. Het is een beetje zoals Ayutthaya maar dan met veel meer groen en natuur er rond en daardoor ook veel mooier. Na het park zijn we sticky rice with mango gaan eten, een welbekend desert. Het is in feite plakkerige rijst met cocosroom of melk or whatever en lekkere verse mango. Om te smelten!
Daarna hop naar de markt want we waren in een vreetbui. Daar hebben we alle types vlees op een stokje geprobeerd tot de stokjes opwaren. Dan maar terug naar de guesthouse om nog een watermelom en orange shake te smullen en de nachttrein te nemen naar Chiang Mai...

Ik schrijf nu vanuit onze guesthouse in Chiang Mai maar helaas kan ik hier niet direct fotos uploaden van Sukothai. Morgen vertrekken we naar Pai om te gaan trekken in de bergen en wilde natuur. Wie weet hebben ze daar ook een computer...

Ayu-Watdadde

Also known as Ayutthaya ...

Na onze rondreis in Bangkok was het tijd om verder te trekken richting noord thailand. Onze eerst stop onderweg naar daar is ayutthaya. Om daar te raken hebben we voor het eerst in thailand de trein moeten nemen en ik moet zeggen het ging verrassend vlot. Grappig aan de trein is wel dat hij vaak stopt (rood licht, werken, andere trein, ...) en er dan mensen van profiteren om er vlug op te springen en nee het waren geen haltes :) Toen we vertrokken uit bangkok was er nog meer dan genoeg plaats maar naarmate we onze eindbestemming naderden werd deze plaats steeds schaarser. Toen we eenmaal moesten uitstappen deed er zich zelf een probleempje voor ... We raakten maar niet buiten!! Na het nodige geduw en met de hulp van enkele vriendelijke mensen zijn we gelukkig dan toch nog buiten geraakt, maar het was nipt.

Hierna zijn we direct op zoek gegaan naar een tuktuk (super veilig en comfortabel voertuig uit thailand ...) zodat we niet beladen als muilezels naar ons guesthouse moesten lopen. Welke trouwens verder weg lag dan we dachten. Het zoeken naar een tuktuk duurde gelukkig niet lang vermits je in thailand bijna geen stap kan zetten zonder dat er een tuktuk stopt en vraagt of je geen nood aan een rit hebt. Nu je stapt nooit zomaar in een tuktuk, het eerste dat je moet doen is de prijs afspreken of je kan wel eens voor verrassing komen te staan. Dus na een korte onderhandeling kwamen we een prijs overeen en konden we vertrekken. De rit koste ons maar liefst 50 volldige bath voor 2 personen, een euro ongeveer ... Wij blij dat we goedkoop vervoer hadden en de tuktuk chauffeur dat hij klanten had. Eigenlijk kun je dit beschouwen als onze eerste goede daad van de dag.

Onze guesthouse stond aangeprezen in de lonely planet als net en goedkoop, just the way we like it. Hier geen onderhandelen over de prijs mogelijk maar voor 350 bath voor 2 personen per nacht konden ze niet echt sukkelen. De kamer is simpel maar net en ze hebben een eigen badkamer, wat niet evident is voor sommige guesthouses. Hierna zijn we begonnen met onze ontdekkingstocht van Atthaya.

Ayutthaya zelf staat echt vol oude (lees heeel oude) tempels welke prachtig zijn om te zien. Zo vuil als de stad (ja hier spijtig genoeg ook) zelf is, zo net zijn de tempels en parken. Eenmaal je er binnen bent vergeet je echt dat je in een of andere stad rondloopt en kun je genieten van de rust en mooi zicht. Bovendien loop je overal wel eens een boeddhist tegen het lijf, klein of groot, jong of oud. Het is altijd wel leuk om die felle oranje kleuren te zien schitteren in de zon, waarschijnlijk tot groot jolijt van de hollanders die wel eens met dergelijke mensen een praatje durven te slaan over de voetbal.

Uiteindelijk bleken de tempels dichter bij elkaar te liggen dan we dachten en waren ze ook minder groot. Hierdoor hadden we alles wat sneller gezien dan gepland. We hadden oorspronkelijk 2 dagen uitgetrokken voor ayutthaya, maar we hadden nog tijd genoeg over om de tempels van dag 2 ook te gaan bezichtigen. Hier hebben we wel een klein beetje voor gezeurd en zijn we fietsen gaan huren. Een hele belevenis hoor fietsen in thailand. Als je weet dat de straat oversteken op zich al een heel avontuur is, is fietsen spannend surtout gezien ze hier links rijden en je je daar wel eens durft in te vergissen omdat je dat niet gewoon bent. We zijn er trouwens nog altijd niet uit of het hier voorrang is van links... of dan toch van rechts...

Toen we de laatste tempels bekeken hadden was het donker en hebben we nog een keer dezelfde toer als overdag met de fiets gedaan, langs de mooiste tempels. De reden hiervoor is dat deze s nachts heel mooi verlicht zijn en we dit echt een keer wouden zien. Deze nachtrit bleek echt leuk en mooi te zijn. More to follow ... when we have time

The City of Angels...

... zou volgens ons wel beter de stad van 1000 en 1 geuren genoemd worden. Bangkok is niet alleen super druk maar weet immers ook je neus te doen kriebelen. Overal eten op straat, gemengd met een geurtje pollutie, vochtigheid en afval. (Sluik)storten is immers trendy in Bangkok. Je ziet het her en der, spijtig genoeg weliswaar.

Aankomen in Bangkok doet je wel een beetje voelen als een vreemde eend in de bijt (or whatever), als je als enige blanke staat in een skytrain vol met Aziaten, dan waan je je wel lichtjes in een andere wereld. Maar je went eraan en het is best fijn. Vooral als je blikken krijgt van al die meiden die gapen naar ons en die constant lopen te zwaaien. Het weze gezegd, als je al eeuwige vrijgezel bent in Belgie, probeer dan gerust eens Thailand!

Bangkok is een gigantisch grote stad die bruist van leven en waar vele verschillende plekjes gaan die Bangkok naar mijn mening zo uniek maakt. Het was me persoonlijk te druk en ik had af en toe gemengde gevoelens over de stad, maar als er me iets aansprak was het wel het feit dat er zo veel te doen en zien was en dat vele zaken zo verscheiden waren. Zo hebben we de Erawan Shrine bezocht waar mensen savonds tot leven kwamen om te bidden voor goed geluk. Gevolgd door een traditionele thaise dans voor de mensen wiens wensen al zijn uitgekomen. Lumphini park dan weer biedt ons een openlucht fitness ruitme waar alle Thai uit Bangkok komen rondjoggen en de kleinere kindjes, inclusief wijzelf, komen om ijsjes te eten en met de eend-pedalo op het water rond te varen. Maar wat ons frappeerde was dat de Thai daar blijkbaar elke avond ook komen om aan airobics te doen. Het is een zalig zicht om pakweg 100 Thai synchroon te zien dansen en bewegen met een brede glimlach op hun gezicht. Waar men niet mee kan lachen is als je de koning en koningin beledigd uiteraard. Zo hebben ze hier zelfs de gewoonte om een aantal keer per dag het volkslied te spelen door luidsprekers over de stad. Iedereen staat dan plots stil en stokstijf en eens het deuntje gedaan is gaat Bangkok gewoon verder zijn gang vol getoeter van de autos.

Tijdens onze 2de dag hebben de boot op de Chao Praya rivier genomen richting Wat Pho en het Grote Paleis. De rivier is enorm vervuild en ziet gewoonweg bij wijze van spreken zo bruin als chocolademelk, en het komt niet van de cacao-poeder geloof me. Wat Pho en het Grote Paleis zijn wel ferm de moeite, heel erg mooi. Gaan knielen voor een gigantisch boedha beeld heeft wel iets tussen haakskes. Het is een vrij sereen gevoel, zelfs al ben je niet zo aan die dingen. Als je rondloopt in Bangkok moet je wel oppassen voor alle scams. Overal staan ze te vragen 'where u go today?' 'u cant go there, is closed today, today buddhist day, but i know good place, black buddha, u should visit...' en als het de black buddha ni is dan is het de smiling buddha of whatever. Origineel zijn ze wel, en ze geven niet zo rap op, zeker niet in de Red Light Districts waar ze zo het menu van het huis onder je neus schuiven en het niet begrijpen dat je geen 'trek' hebt.

In de avond hebben we afgesproken met onze nieuwe Thaise vriendin Ploy (kudos Mei). Ze heeft ons lekker uit eten genomen waar we heerlijke krab hebben gegeten, rundsvlees in hongkong saus, speciale bruine gefrituurde eieren, gefrituurde catfish en mangosalade met rijst in cocosnootsaus. Heerlijk! En dat voor niet zoveel geld, want in Thailand is veel goedkoop, je kan hier maaltijden krijgen voor minder geld dan een busticket van de Lijn! Anyways, we zijn dezelfde avond nog olifanten tegengekomen temidden Bangkok, hebben insecten (wormen, kevers, sprinkhanen, kikkers, ...) gegeten in het red-light district en zijn erna gaan feesten in Khao San road, waar Tom zich een gat in zijn geheugen heeft gedronken, memorabele avond, al weg ik het zelf! Ik geef toe dat ik wou meedoen, maar helaas is het me niet gelukt hem in te halen.

Dag 3 in Bangkok werd gevuld door een namiddagje verloren lopen in Chinatown. Na een dik uur ronddwalen liepen we onze nieuwe Tjechische vriend Martin tegen het lijf. Die wist ook niet meer waar het Noorden was. Tesamen zijn we dan maar op zoek gegaan en hebben we uiteindelijk het hartje van Chinatown gevonden. Het bruisde van leven, markten, kruiden, lekkere geuren en uiteraard ook Chinezen. Tot nog toe een mooie tijd... en ondertussen worden onze voeten maar zwarter en zwarter en lijkt Thais nog steeds op Chinees...

Vanmorgen zijn we vertrokken richting Ayutthaya, maar misschien later meer daarover...

P.S.: in case you hadnt noticed, dit is de permanent gebruikte blog, die andere gaat de vuilbak in!

Goed begonnen is half gewonnen...

We zijn goed toegekomen! Helaas blijkt ons eerste hotel maar een onnozel flut hotel te zijn. Ik had toch wel iets heel anders verwacht dan dit zenneuj...

Maar ja het heeft ook zn scharmes om in het Sheraton hotel in Brussel te zitten! Want niets is minder waar, en daarmee bedoel ik dat we dus effectief in het Sheraton hotel zitten!

Jaja onze reis begint al goed, we waren nog niet ingecheckt of we kregen van onze luchtvaartmaatschappij al het aanbod om 12u later te vertrekken en in de plaats daarvan in de lounge te eten en drinken, een overnachting in het Sheraton aan de overkant te nuttigen met ontbijt en avondmaal en op de koop toe 600 euro cash in ontvangst te nemen! We kijken er al naar uit om bij ons vertrek morgen of bij onze vlucht terug hetzelfde mee te maken. Dan kunnen we met trots aan de wereld verkondigen dat reizen naar thailand ten eerste helemaal niet duur is maar dat je er ten tweede zelfs winst kunt op maken! Leunt dit al een beetje op naar de serendipiteit die je ons toewenste Serge?

Benieuwd wat we nog allemaal zullen meemaken op onze reis...

P.S.: Kudos aan ons afscheids-team dat zn gratis smakkerds is komen ophalen (Mei, Daphne, Katrien en Bart), we love ya! Voor de mensen die het nog steeds niet geloven, ik heb fotografisch bewijs upgeload. Groetjes vanuit de Sheraton!

Verhuisd!

Wegens familiale redenen zijn we naar een andere blog verhuist. In principe kan je ons vanaf heden terugvinden op : http://realtravel.com/bangkok-journals-j7475759.html

Die blog ziet er mij eerlijk gezegd wat ingewikkelder uit, dus als we er niet aan uit geraken in Thailand, dan zullen we toch deze gebruiken denk ik :P.

Stay tuned!

Vertrek

Vrijdagavond 8 augustus @ Zaventem!

Wie ons komt uitwuiven krijgt een dikke smakkerd, GRATIS! :D