Het laaste nieuws...

Aan alle mooie liedjes komt een einde, dat is allen welbekend. Dat wil dan ook zeggen dat onze laatste dagen in Phuket, die gesleten worden door elke dag dezelfde paar kilometers te voet heen en terug naar het winkelcentrum te lopen, spoedig gedaan zullen zijn. Morgen vertrekken we naar Bangkok en als alles goed gaat en de stakingen ons niet dwingen extra vakantie te nemen zullen we op de 14de sochtends Belgie komen bezoeken om de pasgebouwde Starbucks in de luchthaven van Zaventem aan onze test te onderwerpen.

Dat wil dan ook zeggen dat ons verhaal hier eindigt. Er wachten ons nog 3 dagen in Bangkok gevuld met shoppen, feest, eten, uitgaan met onze Oostenrijkse en Thaise vrienden, een uitstap naar :uang Boran en zoveel meer, maar verwacht geen nieuws meer op de blog want in Bangkok hebben we daar de faciliteiten, noch de tijd voor.

Wees dus niet ongerust, maar weet dat het een mooie reis is geweest en dat we hopen dat iedereen bijna evenveel heeft genoten van deze blog als wij van Thailand.

Peas out en tot binnekort.

Tom en Peter

P.S.: Dit is de 4de post van vandaag, dus als jullie voldoende naar beneden scrollen dan zullen jullie een stuk of 3 nieuwe posts vinden met onze verhalen vanaf Krabi en verder.

Phuket

Aangekomen in Phuket was het eerste waar we incheckten.. u raad het al, het ziekenhuis. Dit keer een echt groot ziekenhuis, met alweer fantastische Thaise service en deze keer up to date imaging. Een nieuwe rontgenfoto en het werd al snel duidelijk dat er niets aan de hand was. Met een gerustgestelde gedachte dat het maar om vals alarm ging vervolgden Tom en Peter hun weg op zoek naar een guesthouse. We hebben er eentje gevonden en wat voor 1. No place like home maar deze benaderd het wel. Zeer proper met een hele vriendelijke gastvrouw die ons elke ochtend verwend met vers fruit en toastjes en waarmee we savonds gezellig sticky rice met mango mee maken. Het weer zit echter absoluut niet mee in Phuket dus er zit niet veel anders op dan de algekende Amerikaanse wijsheid op te volgen. 'Shop till you drop.'. Zo gezegd zo gedaan, en tot nog toe hebben we onze dagen dan ook met niet veel anders dan winkelen kunnen vullen. We zijn er wel eens op een avond op uit getrokken naar het FantaSea complex, een klein amusementspark met buffet en aansluitende show. Best nog goed, maar onze ogen waren weer groter dan onze maag en het buffet vervolgde al gauw in het onuitputtelijk opboeren van gassen in de vergeefse hoop om de stenen in onze maag te laten zakken.

De dag erna namen we de gok op mooi weer en trokken we op de Phi Phi Islands tour. sOchtends zat het weer goed mee en gingen we naar Maya Bay in Phi Phi Ley waar een deel van The Beach (met Leonardo Dicaprio) is opgenomen geweest. Een mooi strand met het witste zand dat we al ooit hebben gezien dat bovendien een zodanige consistentie had dat elke voetstap wel een voetmassage leek. Even lekker genieten tot helaas een helikopter tesamen met 5 mannen in smoking op jetskis de rust bedorf en even een film kwamen opnemen. Deze keer geen Hollywood maar Bollywood. Verdere touren rond de Phi Phi Eilanden brachtten ons naar mooie baaien waar snorkelen geen overbodige luxe maar een must was. Bijna alles wat op de duiken in Koh Tao te zien was lag hier gewoon voor het grijpen op minder dan 5 meter, ongelooflijk. Na een stop op Monkey Bay waar de apen met hun zachte tedere handen aan Peter's short wisten te rukken om toch maar die laatste banaan ook te krijgen gingen we alweer buffet eten op Phi Phi Don. Deze keer was de taktiek ons niet te overeten. Er moest immers nog gesnorkeld worden in de namiddag. Slecht weer kwam echter opzetten en wat een mooie namiddag snorkelen op de Kai Islands moest zijn draaide uit op een helse speedboat rit waar mensen zeeziek op werden en 1 man het bijna uitschreeuwde van de pijn.

Deze man had een ernstige medische geschiedenis achter de rug en zn ochtendlijke dosis morfine was niet bestand tegen een ruwe rit waar hij niet had op gerekend. Terwijl de zee zich tegen ons opbokste en wind en regen in onze gezichten bloes waardoor iedereen het koud kreegde en steeds natter werd, trachtte deze man sterk te blijven. Tom en Peter gaven alle pijnstillers die ze bij zich hadden af in poging om de man te helpen, maar 3,5 g paracetamol is absoluut niet opgewassen tegen een goeie dosis morfine die jammer genoeg niet binnen het bereik lag. Eens aangekomen op de Kai Islands ging iedereen zwemmen en snorkelen in het water terwijl de man, vergezeld van zijn goede vriend, zich te kreunen op het strand in de regen en de wind neerlag. Niet veel later begon hij te klappertanden en wist hij ons te vertellen dat hij het heel koud had. Tijd voor actie. Iedereen de boot terug op voor het weer nog slechter werd. De man werd op de boot geholpen, Tom en Peter zochten het eiland af achter warme drankjes en met enkele gesuikerde theetjes, een verse droge T-shirt van een passagier en alle droge handdoeken die we maar op de boot konden vinden werd gepoogd de man op te warmen en hem te beschermen van de woeste natuur. Vrij snel begon hij er al stukken beter uit te zien maar het was toch nog een eindje naar Phuket zelf. Gelukkig is hij er niet slechter op geworden en is iedereen veilig aan wal kunnen gaan en is de man op alweer normale lichaamstemperatuur, na een ambulance te wiegeren, zn morfine gaan opzoeken in zn hotel. Zoals Tom zei, we kunnen toch ook nooit eens een gewone normale uitstap maken.

Rai Leh

Teruggekomen uit Phanom Bencha was het hollen geblazen om nog een boot te pakken te krijgen naar Rai Leh, of Railay zoals the English blokes het noemen. We hadden nog een half uurtje de tijd en wisten de boot te krijgen voor 150 baht moesten we niet zo koppig geweest zijn en het goedkoper willen gekregen hebben voor 100 baht. Een dodelijke stomme foute. Enigzins toch, want het resulteerde in de wetenschap dat we net de laatste boot vanuit Krabi hadden gemist en we kregen de Thai die ons de boot voor 150 baht aanbood op ons dak omdat hij vond dat we altijd dachten dat we slimmer waren dan de Thai en dat we dan maar beter in Engeland (?) bleven ipv naar Thailand te komen. De eerste minder aangename botsing was een feit. Maar niet getreurd, zn collega's vingen ons op en zeiden dat we ons van niets moesten aantrekken en dat er nog een boot zou te pakken zijn in Ao Nang. Hop met de taxi naar ginter. Dagelijks vertrekken er veel meer boten vanuit Ao Nang naar Railay omdat veel mensen van ginter werken op Railey. Het nadeel is dus dat je er sochtends zeker een boot te pakken kunt krijgen, maar savonds misschien niet (je moet met tenminste 6 mensen zijn of je moet voldoende centjes hebben om een longtail boot volledig voor jezelf af te huren). Een uur wachten op Ao Nang leverde niets op. Alleen volk dat toekwam vanuit Railay, niemand die er naartoe moest. Het begon te spannen want in de buurt van de pier was er geen overnachting en nergens waren taxi's of tuk tuks te bespeuren. Gelukkig was er toch nog 1 man die er ook naartoe moest en hebben we de prijs van de boot kunnen delen. Volledig nat kwamen we toe in Railay die op dat moment belaagd werd door de weergoden. Het was pikkedonker toen we uit de longtailboot gepakt en gezakt het water in sprongen en ons een weg waaden naar het strand om dan een zoektocht te beginnen naar een goedkope slaapplaats. Railay was immers gekend om duur te zijn, het is dan ook een volledig afgesloten baai. Op het einde van ons latijn kwamen we plots Ike en Franzi tegen die ons wisten te verwijzen naar een goeie slaapplaats, direct ingecheckt, douchen, iets gaan drinken met de meiden om even later via via te horen te krijgen dat Charlie en Johanna zich blijkbaar ook in Railay bevonden. Vijftien minuten en een sms later waren we allen weer verenigd onder de midzomernachtszon!


De dag erna was het schitterend weer en wisten Tom en Peter zich te verbazen aan de omgeving. Railay East leek immers meer een bos te zijn dan een strand, de kust waar we gisteren op waren toegekomen stond vol van de planten en mangrove bomen. Geen strand om op te baden, maar dat wisten we min of meer. Vijf minuten wandelen naar Railay West en daar was het mooiste strand dat we ooit al hadden gezien. Azuurblauz water in een verborgen baai ingesloten door reusachtige rotsen met aangemeerde longtailboten en overal inimini krabbetjes. Het werd tijd om te snorkelen, te zwemmen en vooral te zonnebaden (voor Tom dan toch want die mocht niet zwemmen). Dezelfde dag hebben we Phangnga Bay verkend die tussen Railay East en West lag. Nog een mooie baai waar er vooral in de namiddag tal van apen waren te vinden. Op het strand kwamen we Charlie en Johanna weer tegen die die dag op een tour waren geweest. Na wat geklets besloten Tom, Charlie en Peter de beklimming te wagen die ons mogelijks zou leiden naar de verborgen lagoon en de viewpoint van Railay beach. De beklimming zelf viel best mee, maar eens we moesten afdalen naar de lagoon bleek het door te regen te glad en te steil te zijn om verder te gaan. We zagen het lagoon in de dieperik onze ogen strelen en onze zielen raken maar niemand wou zn leven ruilen om er een slechts een glimps van te kunnen opvangen. Teleurgesteld vervolgden we onze weg naar de viewpoint (die gelukkige wel de moeite bleek te zijn) voordat de zon onderging en onze afdaling weleens de laatste zou kunnen geweest zijn.



De dag erna trokken Charlie, Johanna, Tom en Peter er op dagtour uit om James Bond island te gaan bezoeken. We vertrokken met de minibus richting Phang-Nga, vervingen de minibus door een longtail boot en voor we het wisten waren we door het schitterende National Marine Park omringd door mangrove trees aan het varen. Een ongelooflijke ervaring die we nog nooit hadden meegemaakt. Een zalig ritje van 30 minuutjes lang voerde ons naar James Bond Island waar Roger Moore in de jaren stilletjes het strand onveilig maakte op jacht naar The Man With the Golden Gun. Alweer een prachtig zicht, waren we maar acteur geworden ipv ict-kenner en medicine man. But no such luck. Erna trokken we naar een moslimdorpje in het park waar we een lekkere lunch kregen en vrouwen ons aanklampten om zonder vragen apen in luiers op onze arm en kop te zetten en ons ondertussen aanspoorden om er foto's van te nemen. Te verwachten dat ze er geld voor gingen vragen, maar 200 baht (200 BEF) was toch wel een beetje veel vonden we. Na wat onderhandelen (we worden experts) werd het algauw de helft van de prijs.


Onze trip vervolgde verder naar een tempel die gelegen was in de batcave waar men de films van Batman had opgenomen. Het klinkt raar en het is uiteraard niet waar. Het leek alleen maar zo want het was een vrij grote grot met tal van vleermuizen in. Misschien dat we nog eens een brief zullen schrijfen naar Christian Bale voor de volgende film. Hop de minibus weer op en richting Railay, moest het niet zijn dat we met ons gat in de boter waren gevallen en dat 2 mensen die meewaren op de tour extra hadden betaald om nog te paseren langs een national park. Iedereen mocht gratis binnen en het moest dan nog lukken ook dat dit een park bleek te zijn dat Tom ook heel graag gezien had maar bij overwegingen te ver lag van Krabi om naartoe te gaan. Wat een sjansards zijn we toch!

De volgende dag was het alweer regen dus werd het improviseren. Tom zn antibiotica was alweer opgeraakt en zn been begon weer te zwellen, hij begon zich wat minder te voelen en hij begon aften in zn mond te krijgen (tekens die zn lichaam hem elke keer weer duidelijk maken dat hij een infectie heeft wist hij aan Peter te vertellen). Peter vond het niet pluis en palpeerde met de magische hand zn been om te voelen dat er vocht in zat. Tijd om nog eens naar een dokter te gaan. Dat leek ons ideaal te combineren met een ochtendje Thaise kookles. Hop de longtail boot in, naar Ao Nang, onze favoriete Thaise gerechten leren maken (Masaman curry, sticky rice with mango, stir fried chicken with cashew nuts, phat thai, ...) om dan naar de dokter te gaan. Ao Nang is relatief klein en kende geen echt ziekenhuis dus moesten we alweer een klein prive kliniekje binnen. Charlie hangde lekker de tourist uit en begon van alles en iedereen fotos te trekken terwijl Tom onderzocht werd door een betrekkelijk jonge dokter en iets later een rontgenfoto kreeg van een toestel dat nog stamde uit de prehistorie en eerder in een medisch museum dan in een ziekenhuis thuishoorde. De dokter had de foto gevraagd omdat er kans was dat de infectie zich had verspreid tot in het bot, geen goed nieuws dus. De foto stelde hem echter gerust en hij zei dat er niets aan de hand was. Zo kritisch als 2 artsen in opleiding maar kunnen zijn vonden Charlie en Peter toch dat die foto niet echt heel normaal was en ze zagen toch dingen die mogelijks op infectie wezen. Terug naar de dokter dus en hem nog eens vriendelijk gevraagd of hij wel honderd procent zeker was dat wat wij zagen effectief een artefact was, zoals hij eerder had vermeld, of toch een infectie kon zijn. Geneeskunde is geen 100 procent, maar de dokter begon toch al snel te twijfelen en hij leek het allemaal niet meer zo zeker te zijn. Liever geen risico's nemen als het over zulke zaken ging. Charlie en Peter vertrouwden de dokter niet echt en er werd besloten de reisplannen te wijzigen en zo snel mogelijk naar Phuket te trekken om uit te vissen wat er nu werkelijk aan de hand was. Er was echter geen vervoer meer te vinden dus Tom moest het nog een nachtje in Railay uithouden met een nieuwe portie antibiotica, en zoals de dokter zei voerde Tom ook diens orders uit: 'You must eat my medicine.'.

De volgende ochtend trokken Tom en Peter naar Phuket en werd er afscheid genomen van Charlie en Johanna, onze inmiddels goeie Oostenrijkse vrienden die de zon gingen opzoeken in Koh Phangan (want in Railay bleef het maar regenen, Ike en Franzi waren de dag ervoor ook al weggetrokken trouwens). Met wat geluk zien we ze terug in Bangkok!

Krabi

Vanuit Khao Sok vervolgde onze reis zich richting Krabi. Met zn zessen (Johanna, Ike, Franzi, Charlie, Tom en Peter) de minibus op naar de zuidelijke zon! Net aangekomen gingen we echter elk onze eigen weg. Ike en Franzi trokken verder richting Rai Ley en de rest van ons besloot in Krabi te blijven en Wat Tam Seua te bezoeken (de tijgertempel). De zuidelijke zon was echter ver te zoeken in Krabi, het was de eerste plek op onze reis waar we blijkbaar zoveel te maken hadden met regen. But who cares, wij komen van Belgie en zijn wel meer gewoon. Op aanraden van onze guesthouse zochten we het busstation dat ons naar de tempel zou voeren. Bleek dat er niet echt bussen bestaan in Krabi maar eerder een soort grote uit de kluiten gewassen tuk tuks die dienst doen als bus. Gevangen genomen door een tropische onweersbui besloten we dan maar even te wachten tot het weer ons weer gunstig was. Ondertussen gingen we op zoek naar de goedkoopste oplossing om daar te geraken. Even later vonden we deze onder de vorm van een prive taxi in een getunede wagen die ons de ganse dag voor 400 Baht (ongeveer 8 euro) met ons gevieren zou voeren naar de tempel, daar 4 uur op ons bleef wachten om ons dan naar de supermarkt te voeren, weer 2 uur te wachten en ons dan af te zetten aan de guesthouse, van luxe gesproken!

De tijgertempel bleek een vrij magisch oord te zijn waar ooit een boeddhistische monnik alle tijgers had weggetoverd. Geen tijgers dus, maar wel een massa apen die naar de eerste de beste banaan grepen die ze roken of zagen. Begrijp me niet verkeerd, het gaat wel degelijk over fruit, maar het leverde grappige taferelen op toen Johanna met haar plastiek zak vol bananen even niet oplette en voor we het wisten een aap zagen grabbelen in de zak om alle bananen eruit te nemen.

Op de tijgertempel zelf was het hoogtepunt de beklimming van de 1200 trappen die ons naar de top van een berg leidde om een groot boeddhabeeld te bezichtigen. De bestijging vergde bloed, zweet, tranen en bezorge Peter hoofdpijn. Eindelijk aangekomen was het zicht wel adembenemd. In de verte zagen we echter een tsunami van donderwolken op ons afkomen en we waren nog geen minuut op de top of het begon met bakken uit de lucht te vallen, te donderen en bliksemen. We voelden ons letterlijk in de wolken. Het ganse oppervlak werd een glad gebeuren wat zorgde voor heel veel glijbaan plezier. Echter maar van korte duur want we moesten schuilen voor de bliksem. Nadat het weer wat was gaan liggen spoedden we ons naar beneden waar onze prive taxi ons stond op te wachten en we onze weg vervolgden richting de supermarkt.

sAvonds gingen we een stapje in de wereld zetten, lekker eten in de nightmarket om dan naar de rasta bar te gaan waar een Thai, toevallig genaamd Bob, ons trakteerde op leuke muziek en schitterende drankjes terwijl een of andere homofiele masseur Peter trachtte te verleiden.

Deze was het geflikflooi na een half uur wel kotsbeu en geraakte met een smoesje tot in het toilet, gelukkiglijk niet achternagezeten door de masseur. De avond eindigde op een leuke pool wedstrijd van Team Austria vs Team Belgium.

De volgende dag vervolgden Charlie en Johanna hun weg terwijl Tom en Peter in Krabi bleven om een nationaal park te bezichtigen. Phanon Bencha was goddelijk.

Het had een hele grote waterval die uit verschillende niveaus bestond waarbij je telkens een pool gevormd kreeg waarin je kon zwemmen eens je de weg door de jungle naar ginter had gevonden. Het gaf het gevoel van rond te dolen in de wildernis om ineens een aards paradijs te ontdekken waar enkele Thai in zaten te zwemmen en springen. Nadien trokken Tom en Peter verder op avontuur en waagden ze zich aan de nature trail. Dit bleek tot grote frustratie van Tom wel af en toe een foute zet te zijn gezien er her en der massas Killer Ants ronddoolden die Tom wel in zn voeten durfden te bijten of zelfs in zn handen. De slimmerd had er immers niet op gedacht dat als hij ze vanop zn voeten zou verwijderen met zn handen ze daarin ook wel eens zouden durven bijten. Vol met beten vervolgden we onze weg eenzaam en alleen het oerwoud in om nog een leguaan te zien en een kanjer van een spin die plots in de middle of nowhere opdook. Het scheelde niet veel of Peter was vlak af met zn gezicht in het web gelopen, we houden van spannend, maar dat ging er misschien wel over geweest zijn. Jammer genoeg bleken onze leuke vrienden vanuit Khao Sok, de bloedzuigers, ons gevolgd te zijn tot in Krabi. Maar ondertussen waren we ervaren en zijn we ze telkens te slim afgeweest. En daar eindigde ons avontuur in Krabi en trokken we verder naar Rai Leh diezelfde avond...

Phuket

We are still alive and kicking! That's all for now :D.

Merci voor de reacties, we lagen vooral strijk met die van u ze Serge, groetjes aan iedereen!

Khao Sok National Park

Hop de boot op in Koh Tao, hup de boot af in Surat Thani, hop de tuk tuk richting busstation en hip de minibus in richting Khao Sok National Park. Een jungle like adventure wachtte er op ons. We werden op onze eerste avond al direct geconfronteerd met fireflies, cicada's (gigantische soort van vliegen) en nieuw gezelschap. Onze trek door Khao Sok hebben we immers gespendeerd met Franzi en Ike, 2 Duitse meisjes en Charlie en Johanna, 2 studenten geneeskunde uit Oostenrijk. De trip door de jungle was best fijn, gelukkig dat we een gids hadden want anders waren we al zo voorbij de salamanders, hagedissen, grote spinnen en vanalles en nog wat gelopen. De trek bracht ons dieper in de jungle waar onze grootste vijand op ons wachtte. Diegene die klein en veneinig de bodem onveilig maakt op zoek naar levenssap, je verradelijk kust op je onderbenen op voet en het leven traag maar zeker uit je begint te zuigen... Wees verzekerd, we hebben het over de Kiss of Death brought to you only by Khao Sok leeches! Verrekte bloedzuigers (vooral dan voor Charlie want die heeft er een stuk of 10 gehad)! Ze bijten je en als je ze van je been rukt dan blijft de wonde maar bloeden, ze spuiten immers een antistollingsmiddel in je bloedbaan om zich lekker te kunnen blijven voeden. Slim gezien, ergerlijk ervaard. Anyways, het hoogtepunt was min of meer de verborgen waterpoel op het einde van de trek waar we in zwommen om dan door te zwemmen naar een ravijn en op watervallen te klimmen. Helaas kon Tom hier niet meedoen en was hij verplicht om intussentijd manden en armbanden te maken van oerwoudgrondstoffen (tesamen met de gids). Maar niet getreurd want Tom verzekerde de groep toen ze terugkwamen dat hij een bende wilde olifanten had zien paseren (yeah right), we waren waarschijnlijk even reeel als de seasnakes, trigger fish en tijgers die de bende had gezien thv de waterval.

Eens gedaan met zwemmen mochten we een dikke 2 uur snel terughiken door het regenwoud, nogmaals een gevecht tegen de leeches. Deze keer was het echt een regenwoud want het viel met bakken uit de lucht. Gelukkig had Peter trekkerssokken gekregen van Tom die hem stabiel hielden op zn teenslippers, want sinds de trek in Pai had die zn geloof in schoenen verloren en vervloekt hij alles dat niet op een sandaal lijkt. Om een lang verhaal kort te maken, iedereen heeft de tocht overleefd, we zijn goed toegekomen in de guesthous en de dag erna vertrokken naar Krabi waaruit we nu schrijven.

Voor de mensen die het zich afvragen, we hebben hier en daar wat dingen opgevangen over demonstraties in Bangkok en het sluiten van die luchthaven, idem voor Phuket. Blijkbaar gaat het soms niet zo goed hier in Thailand en willen ze nu de eerste minister ofzo buitenschoppen, maar jullie weten er waarschijnlijk meer van dan wij. Anyways, we zitten voorlopig veilig in het zuiden (zolang er geen tsunami's afkomen). Hier merken we niks van de hele politieke onrust, op de geruchten na. De 8ste september trekken we wel naar Phuket omdat we de 10de vandaar onze vlucht hebben naar Bangkok, hopelijk is de wind tegen dan al wat gaan liggen...

Turtle Island

Onze zware reis begon in Mae Hong Son richting Koh Tao. Een wandeling met de rugzak, een vlucht, 4 uur wachten, nog een vlucht, 4 uur wachten, een nachttrein, een tuk tuk en uiteindelijk een boot. De boot was wel grappig. Tom wou een goed plekje zoeken op de boot maar Peter moest nog naar het toilet. Dus terwijl Tom zocht moest Peter even wachten tot al het volk van de boot was tot dat hij er van kon om naar het toilet te gaan. De gast van de boot zei echter dat er ook een toilet was op de boot dus is Peter maar op zn gemak daar naartoe gegaan. Echter, terwijl hij op het toilet zat begon de boot stillekes aan de vertrekken, maar Peters frank viel niet. Met als gevolg dat Tom in zn beste Thais tegen de kapitein was aan het uitleggen dat hij nog NIET mocht vertrekken, helaas verstond die er niks van en ging de boot weg richting Koh Tao terwijl Peter op zn gemak op het toilet zat. Tom wist dit echter niet en zat met zn haren in het hoofd te vloeken en gefrustreerd de boot af te zoeken. Dit was immers al de 2de keer dat zoiets gebeurde (in Pai werd Peter achtergelaten aan de rafting school en was Tom met alle passagiers plost verdwenen). Anyways, toen Peter eindelijk gedaan had ging hij op zn gemak Tom zoeken, maar toevallig genoeg kwam hij Jenny, de Zwitserse vriendin tegen op de boot. Op het gemak effe kletsen, maar ondertussen liep Tom nog altijd zot rond de boot super ongerust te doen, Het is te zeggen, totdat Peter gedaan had met het babbeltje en Tom vond, en toen kreeg Peter de volle lading. Maarja eind goed al goed.

Koh Tao was de bestemming om een openwater PADI diepzeeduiken brevet te behalen. We hebben een goede deel gekregen, voor ongeveer 170 euro kregen we 4 overnachtingen in een bungalow op het strand, de duikcursus en 2 gratis fundives. Sweet! Helaas bleek later dat Tom niet kon delen in de pret. Wat eigenlijk nooit vermeld is geweest is dat Tom in Chiang Mai een motoraccident heeft gehad. Niets te ernstigs, maar we hebben toen toch naar het ziekenhuis moeten gaan om zn knie te naaien, helaas weer dezelfde slechte knie zoals gewoonlijk (dat die knie nog aan zn lijf hangt is al wonderbaarlijk). Anyways, hij had toen een onderhuidse bloeduitstorting op zn scheenbeen en wat wondjes her en der. Niets speciaals, maar die bloeduitstorting wou maar niet verdwijnen en werd wat pijnlijk. We zijn dan voor een check up gegaan in de kliniek in Koh Tao en bleek dat de bloeduitstorting zich had omgevormd tot een absces met als resultaat dat de dokter Tom zn been voor een stukje heeft opengesneden, er een massa etter heeft uitgeduwd en Tom de komende 4 nachten en dagen mocht spenderen in het ziekenhuis. Niet dat hij niet goed werd verzorgd, want terwijl dat de vrouw van de dokter lekker Thais kookte en ik af en toe om fruit shakes en banana rotis ging, werd Tom nog versierd door de mannelijke verpleger die uiteindelijk vroeg of ik zijn boyfriend was. Maar Tom heeft dus jammer genoeg niet kunnen deelnemen aan het duiken en heeft in plaats daarvan bij wijze van spreken een mentaal trauma opgelopen door 4 dagen opgesloten te zitten in een ziekenhuis op een tropisch eiland, vergezeld van de homo verpleger, rustige nachten waren dus niet inbegrepen.

Het duiken op zich was fantastisch, Peter heeft zelfs een grote schildpad gezien, boxfish, clownfish zoals Nemo, gedoken door swim through holes etc. Er zijn fotos maar helaas hebben we onze kabel niet mee en kunnen we nu dus geen fotos uploaden.

Eens Tom ontslaan werd uit het ziekenhuis en de gay verpleger zn geflikflooi al lang had opgegeven hebben we eens goed de bloemetjes buitengezet en flinke vis gaan eten op het strand. Op het King Krab restaurant, met tafeltjes vlak aan het water ging Tom wat vis bestellen, 1 vis filet, 2x kreeft, 1 krab en 1 inktvis. Blijkbaar waren ze dit niet gewoon want na de vierde bestelling vroeg de Thaise dame al aan Tom 'Wait, how many people?', waarop Tom jolijk antwoorde '2' en de dame dan terug 'Enough enough, too much!', maar het kon ons geen barst schelen en voor een schamele 50 euro in totaal hebben we ons buikje goed gevuld. Daarna werden de bloemetjes nog meer buiten gezet maar daar moeten we geen woorden aan vuil maken veronderstel ik...

Pai without the pie

Een vier uur durende helse busrit van Chiang Mai naar Pai werd het volgende luik van ons avontuur. De bus was op maat gemaakt van de Aziaten en kon dus in zekere zin een minibus genoemd worden. Vooral als het aankwam op beenruimte was het even bij onze Thaise buren controleren of zij wel degelijk benen hadden. Ma bon, de busrit was wel degelijk de moeite want Pai is een heel klein charmant dorpje/stadje gelegen in de bergen omringd door een massa aan groen en mooie zichten. Het mooiste plekje waar we tot nu toe zijn geweest en we hebben het nochtans niet voor steden.

Jenny had besloten ons verder mee te vergezellen, maar ze is niet de enige die we daar hebben leren kennen, het liep daar vol van Israeli in Pai en blijkbaar in gans Thailand omdat die hier zo goedkoop kunnen reizen. Het zijn wel fijne mensen maar je moet opletten over wat je praat. Zo hebben ze het niet allemaal even graag over hun ervaringen in het leger. Elk meisje moet immers na de middelbare school 2, en de jongens 3 jaar naar het leger gaan en dienst doen. Pas rond de leeftijd van ergens in de 20, sommigen nog later kunnen ze hogere studies aanvatten. Best een gans andere wereld tussen. Maar het zijn fijne mensen!

De reden dat we naar Pai zijn getrokken is echter om te trekken en te raften. Na een heleboel bureaus te hebben afgelopen en besloten met wie te trekken zijn we, met wat later bleek een opium getinte gids te zijn die af en toe aan zn neus krabte, het tropische woud in getrokken. Twee dagen waren we weg, en maar best dat het er geen drie waren want na nog geen 10 minuten wandelen zijn Peter zijn dierbare botinnen die hij duizenden kilometers ver had gesleurd om deze tocht te maken spontaan uit elkaar gevallen. Onze eerste hulp kit was hier niet op voorbereid, de mee geleverde plakband bleek niet geschikt te zijn voor schoenen ... Dan maar met elastiekjes, veters en alles wat we konden vinden de zolen terug aan de schoenen gehecht, maar ze bleven lossen. Ondertussen paseerden we dorpjes in het woud van specifieke stammen die niet veel in contact kwamen met de buitenwereld. In het eerste dorpje hebben we lekker gegeten, uitgerust, kindertjes zien spelen maar vooral schoenen hersteld. Die hebben het weer maar een kwartiertje uitgehouden tot onze, en dan vooral Peter zijn ergernis. De helse tocht ons bracht naar het hol van een tarantula waar onze gids zodanig onder invloed was dat hij de moed en kracht bijeen raapte om de grote spin uit te graven uit zn hol en te vangen in een plastieken fles. Dinner for this evening! En we moeten zeggen dat het nog niet zo slecht smaakte, een verse spin kan er altijd wel in. Alleen jammer dat er zo weinig vlees in zit dat het eigenlijk de moeite niet is om zo een beestje te vangen. Het uitzicht van de woonplaats van de 2de bereikte heuvelstam was wel de moeite, en de lokale vrouwen ook ;-) (zie foto) Na de lokale know how on how to make and smoke opium was het slapengaan ...

De dag erna werd de trekkingstocht vervolgd, ditmaal met de oplossing voor de botinnen, autentieke thaise rekbare rubberen binnenbanden om ze aan elkaar te binden! Jammer genoeg was dit ook weer valse hoop, ze hebben het zonder zolen nog tot aan het middagkamp gehaald waar we aan onze waterval lekker konden uitrusten in the middle of nowhere. Even eerst nog DEET smeren om alle vieze beestjes op afstand te houden. Jammer genoeg keek Peter even niet uit de doppen en is de 100 procent DEET niet op zijn been beland, waar hij zo naartoe zat te gapen, maar vlak in zijn oog. Alsof hij nog niet genoeg ongeluk had :P Gelukkig kon de reddingsactie van Tom en 2 waterzakken soelaas bieden en hebben Peter zijn ogen het overleefd. Fin soit na de middag kregen Peter zijn STRANDteenslippers een kans ... in de JUNGLE. De route verderop was ook bergop en bergaf en Peter vreesde wel even dat zijn teenslippers het ook gingen begeven, dat gecombineerd met het nat zijn door het waden door de rivier (tot veelvoudig vloeken van Tom die hoopte op droge schoenen) waardoor we extra slipperig waren, gaf dit hele gebeuren toch wel die extra adrenalinestoot. Eind goed al goed echter, na een paar uur door het woud en andere zijn we teruggeraakt bij de vuilbak in Pai village waar Peter zijn botten hun laatste schietgebedje heeft laten zeggen. Moraal van het verhaal, koop plastieke thaise schoenen van 50 bath (1 euro) en heb geen last in de jungle ;-), de wijze raad van nonkel Tom.

sAvonds getrokken naar de Ting Tong Bar, where only people that are Ting Tong may venture. Geen idee wat het allemaal betekent maar het was een hele fancy keet voor zo een klein plekje als Pai. De barmannen waren allemaal net gurus die het licht hebben gezien en daardoor hun haar lang hebben laten groeien, een gek stemmetje hebben opgezet en net stoned waren. Welcome my friends! Dat was hun lijflied. Ze deden ons wat denken aan die kleine buitenaardse wezentjes vanuit Men in Black 2 die constant aan de caffeine zaten, gek deden en vrouwen trachten te versieren. Deze real life versies hadden zelfs dezelfde stemmetjes.

Ondertussen kreeg Peter voor de eerste keer last van zijn maag en darmen en was onze olifantenrit de dag erna dus plots nog interessanter geworden. Met Peter zijn gat toegenepen en volgepropt met medicatie gingen we de olifant op. Het moest weer niet lukken dat onze olifant het zo warm had dat hij gewoon om de vijf minuten stopte en niet meer verder wou gaan. De gids stond dan tot onze verbazing constant pai pai pai te roepen. Dat we in pai zaten wisten we al. We zijn dan later te weten gekomen dat dit gewoon go go go betekende. Door de olifant liep ons gepland ritje van een uur dus snel uit naar 2 uur. Dit gecombineerd met het regelmatig dichtbij zien van de slurf van de olifant die in ijdele hoop zichzelf wou verfrissen maar in feite ons gewoon regelmatig in het gezicht spoog. Hoe dan ook we hebben op een olifant gezeten!! ... maar geen olifantenritjes meer voor ons in het vervolg hehe.

De dag erna de raftingsboot op om onze weg vanuit Pai te vervolgen naar Mae Hong Son. Een 2-daagse raftingstocht met een te gekke gids, leuke mensen, een prachtige omgeving, schoon weer en rapids klasse 1-3 kan niet rap stuk. Het was heel leuk en vrij gevarieerd, niet alleen rafting maar ook zemmen met een life jacket aan is super. Vooral als de stroming heel sterk is is het net alsof je superman bent en vliegt.. maar dan op het water.. en niet vliegend.. en helemaal niet superman. But you get the point. Grappig was wel toen er plots in het midden van onze rivier zich een houten brug bevond en we moesten stoppen, onze boot aan wal trekken en aan de overkant plaatsen eer we konden verder doen. Lekker onze kans genomen en iedereen is maar vanop de brug de rapid ingesprongen in plaats van de boot te nemen. Superfijn, het aan wal geraken en vechten tegen de stroming was echter wel andere koek.

Onze tocht heeft ons uiteindelijk vandaag afgezet in Mae Hong Son. Morgen verlaten we het Noorden en reizen we 24u richting het Zuiden waar we vooreerst Ko Tao aandoen. Divers Paradise, waar we de onderwaterwereld gaan verkennen...

Chiang Mai

Wat een goeie nachtrust moest worden in de nachttrein richting Chiang Mai werd smorgens vroeg verstoord door Tom die begon te tetteren met ons buurmeisje. Welke aan tom vanalles te vragen had. Het interesseerde peter langs geen kanten en die deed alsof hij niet wist hoe een meisje er uit zag. Raar genoeg kon Peter na de treinrit geen genoeg van haar krijgen. Wat soms wel eens tot ergernis kon zorgen bij tom. Het buurmeisje van de trein, Jenny Gex-Fabry genaamd werd vanaf dan voor enkele dagen onze reisgenote. Jenny werd al snel bij het onderhandelen om een tuk tuk naar onze guesthouse vergezeld door de iets oudere Connie uit Duitsland die net als ons dezelfde richting uit moest. Met zn vieren richting hartje Chiang Mai.


Chiang Mai is eigenlijk een vrij grote stad die zoals quasi alle andere steden tot nu toe niks van charme heeft als je het ons vraagt. De steden hier zijn echt niet te vergelijken met deze in europa en als je er 1 hebt gezien heb je ze allemaal gezien. We hebben een scootertje gehuurd en de stad wat verkend en een tempel bezocht in een bos wat verder uit de stad. Savonds zijn we naar de night bazaar geweest om ons te zondigen aan burger king, wat af te bieden voor de lol en slechts 1 iets te kopen en eigenlijk wat rond te slenteren. Dat was wel fijn maar de markten en bazaars beginnen toch meer en meer op elkaar te trekken. Met de tuk tuk snachts terug naar de guesthouse. Even onderhandeld en een ritje in een gepimpte tuktuk met volle bak linkin park voor maar 65 Baht. Onze chauffeur was zo content van ons dat we bij aankomst spontaan 5 Baht reductie kregen, we treffen het toch op deze reis niewaar?


De dag erna was het een beetje uitrusten. In Chiang Mai zelf wouden we niet veel zien tenslotte beginnen alle tempels toch op elkaar te trekken. We zijn wel naar het Mae Sa olifanten kamp getrokken waar olifanten met hun slurf ons haar hebben gewassen, waar wij hen hebben geaaid, hen een douche zien nemen en allerlei gekke dingen zien doen zoals voetballen, schilderen, harmonica spelen en zoveel meer...
















Erna wat rondgeslenterd op de zondagsmarkt, alles gegeten dat we maar konden en vroeg gaan slapen want de dag erna was het vertrekken richting Pai...


P.S.: Merci voor de post William, vele groetjes!

Sukothai!

Na Ayutthaya direct door naar Sukothai. Even de trein opspringen in 2de klas, er een lekker maltijd en drankjes krijgen, genieten van het landschap en dan aankomen in Phitsanulok. Eens daar bleek het niet zo simpel om de bushalte naar Sukothai te vinden. We waren trouwens de enigen niet die de weg wat verloren geraakt waren. Onze nieuwe Franse vrienden Camille en Guilaume waren ook het noorden kwijt. Tesamen hebben we onze superkrachten gebundeld, onze Thaise tong doen rollen en in onze beste body language bushaltes uitgebeeld om de weg te vinden. Eind goed al goed, eens aangekomen in Sukothai zijn we in hetzelfde tropische guesthouse verbleven en hebben we een fietsje genomen om 12 km verder naar het park te gaan. We hebben geluk gehad dat het historisch park nog open was zodat Tom en ik het nog konden bezichtigen terwijl het van donker naar pikdonker ging. Het was zalig om op een historisch stukje grond tussen 1 en al natuur met geen ziel rondom je te lopen en de weg kwijt te raken. Want veel verlichting was er niet, wel kokosnoten. Die hebben we dan in de donker proberen op te eten maar hebben het onderweg opgegeven want de noot wou het maar niet begeven. Dan maar elders langs de weg gaan eten. Ik was jammer genoeg tot ontzetting van de lokale kok te kwistig met de pilipili zodat niet ik niet alleen van boven in brand stond maar ook vanonder de dag erna. Kwas er eftjes ni goe van, a lesson well learned!

De dag erna zijn we terug geweest en hebben we het park overdag bezichtigd. Het is een beetje zoals Ayutthaya maar dan met veel meer groen en natuur er rond en daardoor ook veel mooier. Na het park zijn we sticky rice with mango gaan eten, een welbekend desert. Het is in feite plakkerige rijst met cocosroom of melk or whatever en lekkere verse mango. Om te smelten!
Daarna hop naar de markt want we waren in een vreetbui. Daar hebben we alle types vlees op een stokje geprobeerd tot de stokjes opwaren. Dan maar terug naar de guesthouse om nog een watermelom en orange shake te smullen en de nachttrein te nemen naar Chiang Mai...

Ik schrijf nu vanuit onze guesthouse in Chiang Mai maar helaas kan ik hier niet direct fotos uploaden van Sukothai. Morgen vertrekken we naar Pai om te gaan trekken in de bergen en wilde natuur. Wie weet hebben ze daar ook een computer...

Ayu-Watdadde

Also known as Ayutthaya ...

Na onze rondreis in Bangkok was het tijd om verder te trekken richting noord thailand. Onze eerst stop onderweg naar daar is ayutthaya. Om daar te raken hebben we voor het eerst in thailand de trein moeten nemen en ik moet zeggen het ging verrassend vlot. Grappig aan de trein is wel dat hij vaak stopt (rood licht, werken, andere trein, ...) en er dan mensen van profiteren om er vlug op te springen en nee het waren geen haltes :) Toen we vertrokken uit bangkok was er nog meer dan genoeg plaats maar naarmate we onze eindbestemming naderden werd deze plaats steeds schaarser. Toen we eenmaal moesten uitstappen deed er zich zelf een probleempje voor ... We raakten maar niet buiten!! Na het nodige geduw en met de hulp van enkele vriendelijke mensen zijn we gelukkig dan toch nog buiten geraakt, maar het was nipt.

Hierna zijn we direct op zoek gegaan naar een tuktuk (super veilig en comfortabel voertuig uit thailand ...) zodat we niet beladen als muilezels naar ons guesthouse moesten lopen. Welke trouwens verder weg lag dan we dachten. Het zoeken naar een tuktuk duurde gelukkig niet lang vermits je in thailand bijna geen stap kan zetten zonder dat er een tuktuk stopt en vraagt of je geen nood aan een rit hebt. Nu je stapt nooit zomaar in een tuktuk, het eerste dat je moet doen is de prijs afspreken of je kan wel eens voor verrassing komen te staan. Dus na een korte onderhandeling kwamen we een prijs overeen en konden we vertrekken. De rit koste ons maar liefst 50 volldige bath voor 2 personen, een euro ongeveer ... Wij blij dat we goedkoop vervoer hadden en de tuktuk chauffeur dat hij klanten had. Eigenlijk kun je dit beschouwen als onze eerste goede daad van de dag.

Onze guesthouse stond aangeprezen in de lonely planet als net en goedkoop, just the way we like it. Hier geen onderhandelen over de prijs mogelijk maar voor 350 bath voor 2 personen per nacht konden ze niet echt sukkelen. De kamer is simpel maar net en ze hebben een eigen badkamer, wat niet evident is voor sommige guesthouses. Hierna zijn we begonnen met onze ontdekkingstocht van Atthaya.

Ayutthaya zelf staat echt vol oude (lees heeel oude) tempels welke prachtig zijn om te zien. Zo vuil als de stad (ja hier spijtig genoeg ook) zelf is, zo net zijn de tempels en parken. Eenmaal je er binnen bent vergeet je echt dat je in een of andere stad rondloopt en kun je genieten van de rust en mooi zicht. Bovendien loop je overal wel eens een boeddhist tegen het lijf, klein of groot, jong of oud. Het is altijd wel leuk om die felle oranje kleuren te zien schitteren in de zon, waarschijnlijk tot groot jolijt van de hollanders die wel eens met dergelijke mensen een praatje durven te slaan over de voetbal.

Uiteindelijk bleken de tempels dichter bij elkaar te liggen dan we dachten en waren ze ook minder groot. Hierdoor hadden we alles wat sneller gezien dan gepland. We hadden oorspronkelijk 2 dagen uitgetrokken voor ayutthaya, maar we hadden nog tijd genoeg over om de tempels van dag 2 ook te gaan bezichtigen. Hier hebben we wel een klein beetje voor gezeurd en zijn we fietsen gaan huren. Een hele belevenis hoor fietsen in thailand. Als je weet dat de straat oversteken op zich al een heel avontuur is, is fietsen spannend surtout gezien ze hier links rijden en je je daar wel eens durft in te vergissen omdat je dat niet gewoon bent. We zijn er trouwens nog altijd niet uit of het hier voorrang is van links... of dan toch van rechts...

Toen we de laatste tempels bekeken hadden was het donker en hebben we nog een keer dezelfde toer als overdag met de fiets gedaan, langs de mooiste tempels. De reden hiervoor is dat deze s nachts heel mooi verlicht zijn en we dit echt een keer wouden zien. Deze nachtrit bleek echt leuk en mooi te zijn. More to follow ... when we have time

The City of Angels...

... zou volgens ons wel beter de stad van 1000 en 1 geuren genoemd worden. Bangkok is niet alleen super druk maar weet immers ook je neus te doen kriebelen. Overal eten op straat, gemengd met een geurtje pollutie, vochtigheid en afval. (Sluik)storten is immers trendy in Bangkok. Je ziet het her en der, spijtig genoeg weliswaar.

Aankomen in Bangkok doet je wel een beetje voelen als een vreemde eend in de bijt (or whatever), als je als enige blanke staat in een skytrain vol met Aziaten, dan waan je je wel lichtjes in een andere wereld. Maar je went eraan en het is best fijn. Vooral als je blikken krijgt van al die meiden die gapen naar ons en die constant lopen te zwaaien. Het weze gezegd, als je al eeuwige vrijgezel bent in Belgie, probeer dan gerust eens Thailand!

Bangkok is een gigantisch grote stad die bruist van leven en waar vele verschillende plekjes gaan die Bangkok naar mijn mening zo uniek maakt. Het was me persoonlijk te druk en ik had af en toe gemengde gevoelens over de stad, maar als er me iets aansprak was het wel het feit dat er zo veel te doen en zien was en dat vele zaken zo verscheiden waren. Zo hebben we de Erawan Shrine bezocht waar mensen savonds tot leven kwamen om te bidden voor goed geluk. Gevolgd door een traditionele thaise dans voor de mensen wiens wensen al zijn uitgekomen. Lumphini park dan weer biedt ons een openlucht fitness ruitme waar alle Thai uit Bangkok komen rondjoggen en de kleinere kindjes, inclusief wijzelf, komen om ijsjes te eten en met de eend-pedalo op het water rond te varen. Maar wat ons frappeerde was dat de Thai daar blijkbaar elke avond ook komen om aan airobics te doen. Het is een zalig zicht om pakweg 100 Thai synchroon te zien dansen en bewegen met een brede glimlach op hun gezicht. Waar men niet mee kan lachen is als je de koning en koningin beledigd uiteraard. Zo hebben ze hier zelfs de gewoonte om een aantal keer per dag het volkslied te spelen door luidsprekers over de stad. Iedereen staat dan plots stil en stokstijf en eens het deuntje gedaan is gaat Bangkok gewoon verder zijn gang vol getoeter van de autos.

Tijdens onze 2de dag hebben de boot op de Chao Praya rivier genomen richting Wat Pho en het Grote Paleis. De rivier is enorm vervuild en ziet gewoonweg bij wijze van spreken zo bruin als chocolademelk, en het komt niet van de cacao-poeder geloof me. Wat Pho en het Grote Paleis zijn wel ferm de moeite, heel erg mooi. Gaan knielen voor een gigantisch boedha beeld heeft wel iets tussen haakskes. Het is een vrij sereen gevoel, zelfs al ben je niet zo aan die dingen. Als je rondloopt in Bangkok moet je wel oppassen voor alle scams. Overal staan ze te vragen 'where u go today?' 'u cant go there, is closed today, today buddhist day, but i know good place, black buddha, u should visit...' en als het de black buddha ni is dan is het de smiling buddha of whatever. Origineel zijn ze wel, en ze geven niet zo rap op, zeker niet in de Red Light Districts waar ze zo het menu van het huis onder je neus schuiven en het niet begrijpen dat je geen 'trek' hebt.

In de avond hebben we afgesproken met onze nieuwe Thaise vriendin Ploy (kudos Mei). Ze heeft ons lekker uit eten genomen waar we heerlijke krab hebben gegeten, rundsvlees in hongkong saus, speciale bruine gefrituurde eieren, gefrituurde catfish en mangosalade met rijst in cocosnootsaus. Heerlijk! En dat voor niet zoveel geld, want in Thailand is veel goedkoop, je kan hier maaltijden krijgen voor minder geld dan een busticket van de Lijn! Anyways, we zijn dezelfde avond nog olifanten tegengekomen temidden Bangkok, hebben insecten (wormen, kevers, sprinkhanen, kikkers, ...) gegeten in het red-light district en zijn erna gaan feesten in Khao San road, waar Tom zich een gat in zijn geheugen heeft gedronken, memorabele avond, al weg ik het zelf! Ik geef toe dat ik wou meedoen, maar helaas is het me niet gelukt hem in te halen.

Dag 3 in Bangkok werd gevuld door een namiddagje verloren lopen in Chinatown. Na een dik uur ronddwalen liepen we onze nieuwe Tjechische vriend Martin tegen het lijf. Die wist ook niet meer waar het Noorden was. Tesamen zijn we dan maar op zoek gegaan en hebben we uiteindelijk het hartje van Chinatown gevonden. Het bruisde van leven, markten, kruiden, lekkere geuren en uiteraard ook Chinezen. Tot nog toe een mooie tijd... en ondertussen worden onze voeten maar zwarter en zwarter en lijkt Thais nog steeds op Chinees...

Vanmorgen zijn we vertrokken richting Ayutthaya, maar misschien later meer daarover...

P.S.: in case you hadnt noticed, dit is de permanent gebruikte blog, die andere gaat de vuilbak in!