Het laaste nieuws...

Aan alle mooie liedjes komt een einde, dat is allen welbekend. Dat wil dan ook zeggen dat onze laatste dagen in Phuket, die gesleten worden door elke dag dezelfde paar kilometers te voet heen en terug naar het winkelcentrum te lopen, spoedig gedaan zullen zijn. Morgen vertrekken we naar Bangkok en als alles goed gaat en de stakingen ons niet dwingen extra vakantie te nemen zullen we op de 14de sochtends Belgie komen bezoeken om de pasgebouwde Starbucks in de luchthaven van Zaventem aan onze test te onderwerpen.

Dat wil dan ook zeggen dat ons verhaal hier eindigt. Er wachten ons nog 3 dagen in Bangkok gevuld met shoppen, feest, eten, uitgaan met onze Oostenrijkse en Thaise vrienden, een uitstap naar :uang Boran en zoveel meer, maar verwacht geen nieuws meer op de blog want in Bangkok hebben we daar de faciliteiten, noch de tijd voor.

Wees dus niet ongerust, maar weet dat het een mooie reis is geweest en dat we hopen dat iedereen bijna evenveel heeft genoten van deze blog als wij van Thailand.

Peas out en tot binnekort.

Tom en Peter

P.S.: Dit is de 4de post van vandaag, dus als jullie voldoende naar beneden scrollen dan zullen jullie een stuk of 3 nieuwe posts vinden met onze verhalen vanaf Krabi en verder.

Phuket

Aangekomen in Phuket was het eerste waar we incheckten.. u raad het al, het ziekenhuis. Dit keer een echt groot ziekenhuis, met alweer fantastische Thaise service en deze keer up to date imaging. Een nieuwe rontgenfoto en het werd al snel duidelijk dat er niets aan de hand was. Met een gerustgestelde gedachte dat het maar om vals alarm ging vervolgden Tom en Peter hun weg op zoek naar een guesthouse. We hebben er eentje gevonden en wat voor 1. No place like home maar deze benaderd het wel. Zeer proper met een hele vriendelijke gastvrouw die ons elke ochtend verwend met vers fruit en toastjes en waarmee we savonds gezellig sticky rice met mango mee maken. Het weer zit echter absoluut niet mee in Phuket dus er zit niet veel anders op dan de algekende Amerikaanse wijsheid op te volgen. 'Shop till you drop.'. Zo gezegd zo gedaan, en tot nog toe hebben we onze dagen dan ook met niet veel anders dan winkelen kunnen vullen. We zijn er wel eens op een avond op uit getrokken naar het FantaSea complex, een klein amusementspark met buffet en aansluitende show. Best nog goed, maar onze ogen waren weer groter dan onze maag en het buffet vervolgde al gauw in het onuitputtelijk opboeren van gassen in de vergeefse hoop om de stenen in onze maag te laten zakken.

De dag erna namen we de gok op mooi weer en trokken we op de Phi Phi Islands tour. sOchtends zat het weer goed mee en gingen we naar Maya Bay in Phi Phi Ley waar een deel van The Beach (met Leonardo Dicaprio) is opgenomen geweest. Een mooi strand met het witste zand dat we al ooit hebben gezien dat bovendien een zodanige consistentie had dat elke voetstap wel een voetmassage leek. Even lekker genieten tot helaas een helikopter tesamen met 5 mannen in smoking op jetskis de rust bedorf en even een film kwamen opnemen. Deze keer geen Hollywood maar Bollywood. Verdere touren rond de Phi Phi Eilanden brachtten ons naar mooie baaien waar snorkelen geen overbodige luxe maar een must was. Bijna alles wat op de duiken in Koh Tao te zien was lag hier gewoon voor het grijpen op minder dan 5 meter, ongelooflijk. Na een stop op Monkey Bay waar de apen met hun zachte tedere handen aan Peter's short wisten te rukken om toch maar die laatste banaan ook te krijgen gingen we alweer buffet eten op Phi Phi Don. Deze keer was de taktiek ons niet te overeten. Er moest immers nog gesnorkeld worden in de namiddag. Slecht weer kwam echter opzetten en wat een mooie namiddag snorkelen op de Kai Islands moest zijn draaide uit op een helse speedboat rit waar mensen zeeziek op werden en 1 man het bijna uitschreeuwde van de pijn.

Deze man had een ernstige medische geschiedenis achter de rug en zn ochtendlijke dosis morfine was niet bestand tegen een ruwe rit waar hij niet had op gerekend. Terwijl de zee zich tegen ons opbokste en wind en regen in onze gezichten bloes waardoor iedereen het koud kreegde en steeds natter werd, trachtte deze man sterk te blijven. Tom en Peter gaven alle pijnstillers die ze bij zich hadden af in poging om de man te helpen, maar 3,5 g paracetamol is absoluut niet opgewassen tegen een goeie dosis morfine die jammer genoeg niet binnen het bereik lag. Eens aangekomen op de Kai Islands ging iedereen zwemmen en snorkelen in het water terwijl de man, vergezeld van zijn goede vriend, zich te kreunen op het strand in de regen en de wind neerlag. Niet veel later begon hij te klappertanden en wist hij ons te vertellen dat hij het heel koud had. Tijd voor actie. Iedereen de boot terug op voor het weer nog slechter werd. De man werd op de boot geholpen, Tom en Peter zochten het eiland af achter warme drankjes en met enkele gesuikerde theetjes, een verse droge T-shirt van een passagier en alle droge handdoeken die we maar op de boot konden vinden werd gepoogd de man op te warmen en hem te beschermen van de woeste natuur. Vrij snel begon hij er al stukken beter uit te zien maar het was toch nog een eindje naar Phuket zelf. Gelukkig is hij er niet slechter op geworden en is iedereen veilig aan wal kunnen gaan en is de man op alweer normale lichaamstemperatuur, na een ambulance te wiegeren, zn morfine gaan opzoeken in zn hotel. Zoals Tom zei, we kunnen toch ook nooit eens een gewone normale uitstap maken.

Rai Leh

Teruggekomen uit Phanom Bencha was het hollen geblazen om nog een boot te pakken te krijgen naar Rai Leh, of Railay zoals the English blokes het noemen. We hadden nog een half uurtje de tijd en wisten de boot te krijgen voor 150 baht moesten we niet zo koppig geweest zijn en het goedkoper willen gekregen hebben voor 100 baht. Een dodelijke stomme foute. Enigzins toch, want het resulteerde in de wetenschap dat we net de laatste boot vanuit Krabi hadden gemist en we kregen de Thai die ons de boot voor 150 baht aanbood op ons dak omdat hij vond dat we altijd dachten dat we slimmer waren dan de Thai en dat we dan maar beter in Engeland (?) bleven ipv naar Thailand te komen. De eerste minder aangename botsing was een feit. Maar niet getreurd, zn collega's vingen ons op en zeiden dat we ons van niets moesten aantrekken en dat er nog een boot zou te pakken zijn in Ao Nang. Hop met de taxi naar ginter. Dagelijks vertrekken er veel meer boten vanuit Ao Nang naar Railay omdat veel mensen van ginter werken op Railey. Het nadeel is dus dat je er sochtends zeker een boot te pakken kunt krijgen, maar savonds misschien niet (je moet met tenminste 6 mensen zijn of je moet voldoende centjes hebben om een longtail boot volledig voor jezelf af te huren). Een uur wachten op Ao Nang leverde niets op. Alleen volk dat toekwam vanuit Railay, niemand die er naartoe moest. Het begon te spannen want in de buurt van de pier was er geen overnachting en nergens waren taxi's of tuk tuks te bespeuren. Gelukkig was er toch nog 1 man die er ook naartoe moest en hebben we de prijs van de boot kunnen delen. Volledig nat kwamen we toe in Railay die op dat moment belaagd werd door de weergoden. Het was pikkedonker toen we uit de longtailboot gepakt en gezakt het water in sprongen en ons een weg waaden naar het strand om dan een zoektocht te beginnen naar een goedkope slaapplaats. Railay was immers gekend om duur te zijn, het is dan ook een volledig afgesloten baai. Op het einde van ons latijn kwamen we plots Ike en Franzi tegen die ons wisten te verwijzen naar een goeie slaapplaats, direct ingecheckt, douchen, iets gaan drinken met de meiden om even later via via te horen te krijgen dat Charlie en Johanna zich blijkbaar ook in Railay bevonden. Vijftien minuten en een sms later waren we allen weer verenigd onder de midzomernachtszon!


De dag erna was het schitterend weer en wisten Tom en Peter zich te verbazen aan de omgeving. Railay East leek immers meer een bos te zijn dan een strand, de kust waar we gisteren op waren toegekomen stond vol van de planten en mangrove bomen. Geen strand om op te baden, maar dat wisten we min of meer. Vijf minuten wandelen naar Railay West en daar was het mooiste strand dat we ooit al hadden gezien. Azuurblauz water in een verborgen baai ingesloten door reusachtige rotsen met aangemeerde longtailboten en overal inimini krabbetjes. Het werd tijd om te snorkelen, te zwemmen en vooral te zonnebaden (voor Tom dan toch want die mocht niet zwemmen). Dezelfde dag hebben we Phangnga Bay verkend die tussen Railay East en West lag. Nog een mooie baai waar er vooral in de namiddag tal van apen waren te vinden. Op het strand kwamen we Charlie en Johanna weer tegen die die dag op een tour waren geweest. Na wat geklets besloten Tom, Charlie en Peter de beklimming te wagen die ons mogelijks zou leiden naar de verborgen lagoon en de viewpoint van Railay beach. De beklimming zelf viel best mee, maar eens we moesten afdalen naar de lagoon bleek het door te regen te glad en te steil te zijn om verder te gaan. We zagen het lagoon in de dieperik onze ogen strelen en onze zielen raken maar niemand wou zn leven ruilen om er een slechts een glimps van te kunnen opvangen. Teleurgesteld vervolgden we onze weg naar de viewpoint (die gelukkige wel de moeite bleek te zijn) voordat de zon onderging en onze afdaling weleens de laatste zou kunnen geweest zijn.



De dag erna trokken Charlie, Johanna, Tom en Peter er op dagtour uit om James Bond island te gaan bezoeken. We vertrokken met de minibus richting Phang-Nga, vervingen de minibus door een longtail boot en voor we het wisten waren we door het schitterende National Marine Park omringd door mangrove trees aan het varen. Een ongelooflijke ervaring die we nog nooit hadden meegemaakt. Een zalig ritje van 30 minuutjes lang voerde ons naar James Bond Island waar Roger Moore in de jaren stilletjes het strand onveilig maakte op jacht naar The Man With the Golden Gun. Alweer een prachtig zicht, waren we maar acteur geworden ipv ict-kenner en medicine man. But no such luck. Erna trokken we naar een moslimdorpje in het park waar we een lekkere lunch kregen en vrouwen ons aanklampten om zonder vragen apen in luiers op onze arm en kop te zetten en ons ondertussen aanspoorden om er foto's van te nemen. Te verwachten dat ze er geld voor gingen vragen, maar 200 baht (200 BEF) was toch wel een beetje veel vonden we. Na wat onderhandelen (we worden experts) werd het algauw de helft van de prijs.


Onze trip vervolgde verder naar een tempel die gelegen was in de batcave waar men de films van Batman had opgenomen. Het klinkt raar en het is uiteraard niet waar. Het leek alleen maar zo want het was een vrij grote grot met tal van vleermuizen in. Misschien dat we nog eens een brief zullen schrijfen naar Christian Bale voor de volgende film. Hop de minibus weer op en richting Railay, moest het niet zijn dat we met ons gat in de boter waren gevallen en dat 2 mensen die meewaren op de tour extra hadden betaald om nog te paseren langs een national park. Iedereen mocht gratis binnen en het moest dan nog lukken ook dat dit een park bleek te zijn dat Tom ook heel graag gezien had maar bij overwegingen te ver lag van Krabi om naartoe te gaan. Wat een sjansards zijn we toch!

De volgende dag was het alweer regen dus werd het improviseren. Tom zn antibiotica was alweer opgeraakt en zn been begon weer te zwellen, hij begon zich wat minder te voelen en hij begon aften in zn mond te krijgen (tekens die zn lichaam hem elke keer weer duidelijk maken dat hij een infectie heeft wist hij aan Peter te vertellen). Peter vond het niet pluis en palpeerde met de magische hand zn been om te voelen dat er vocht in zat. Tijd om nog eens naar een dokter te gaan. Dat leek ons ideaal te combineren met een ochtendje Thaise kookles. Hop de longtail boot in, naar Ao Nang, onze favoriete Thaise gerechten leren maken (Masaman curry, sticky rice with mango, stir fried chicken with cashew nuts, phat thai, ...) om dan naar de dokter te gaan. Ao Nang is relatief klein en kende geen echt ziekenhuis dus moesten we alweer een klein prive kliniekje binnen. Charlie hangde lekker de tourist uit en begon van alles en iedereen fotos te trekken terwijl Tom onderzocht werd door een betrekkelijk jonge dokter en iets later een rontgenfoto kreeg van een toestel dat nog stamde uit de prehistorie en eerder in een medisch museum dan in een ziekenhuis thuishoorde. De dokter had de foto gevraagd omdat er kans was dat de infectie zich had verspreid tot in het bot, geen goed nieuws dus. De foto stelde hem echter gerust en hij zei dat er niets aan de hand was. Zo kritisch als 2 artsen in opleiding maar kunnen zijn vonden Charlie en Peter toch dat die foto niet echt heel normaal was en ze zagen toch dingen die mogelijks op infectie wezen. Terug naar de dokter dus en hem nog eens vriendelijk gevraagd of hij wel honderd procent zeker was dat wat wij zagen effectief een artefact was, zoals hij eerder had vermeld, of toch een infectie kon zijn. Geneeskunde is geen 100 procent, maar de dokter begon toch al snel te twijfelen en hij leek het allemaal niet meer zo zeker te zijn. Liever geen risico's nemen als het over zulke zaken ging. Charlie en Peter vertrouwden de dokter niet echt en er werd besloten de reisplannen te wijzigen en zo snel mogelijk naar Phuket te trekken om uit te vissen wat er nu werkelijk aan de hand was. Er was echter geen vervoer meer te vinden dus Tom moest het nog een nachtje in Railay uithouden met een nieuwe portie antibiotica, en zoals de dokter zei voerde Tom ook diens orders uit: 'You must eat my medicine.'.

De volgende ochtend trokken Tom en Peter naar Phuket en werd er afscheid genomen van Charlie en Johanna, onze inmiddels goeie Oostenrijkse vrienden die de zon gingen opzoeken in Koh Phangan (want in Railay bleef het maar regenen, Ike en Franzi waren de dag ervoor ook al weggetrokken trouwens). Met wat geluk zien we ze terug in Bangkok!

Krabi

Vanuit Khao Sok vervolgde onze reis zich richting Krabi. Met zn zessen (Johanna, Ike, Franzi, Charlie, Tom en Peter) de minibus op naar de zuidelijke zon! Net aangekomen gingen we echter elk onze eigen weg. Ike en Franzi trokken verder richting Rai Ley en de rest van ons besloot in Krabi te blijven en Wat Tam Seua te bezoeken (de tijgertempel). De zuidelijke zon was echter ver te zoeken in Krabi, het was de eerste plek op onze reis waar we blijkbaar zoveel te maken hadden met regen. But who cares, wij komen van Belgie en zijn wel meer gewoon. Op aanraden van onze guesthouse zochten we het busstation dat ons naar de tempel zou voeren. Bleek dat er niet echt bussen bestaan in Krabi maar eerder een soort grote uit de kluiten gewassen tuk tuks die dienst doen als bus. Gevangen genomen door een tropische onweersbui besloten we dan maar even te wachten tot het weer ons weer gunstig was. Ondertussen gingen we op zoek naar de goedkoopste oplossing om daar te geraken. Even later vonden we deze onder de vorm van een prive taxi in een getunede wagen die ons de ganse dag voor 400 Baht (ongeveer 8 euro) met ons gevieren zou voeren naar de tempel, daar 4 uur op ons bleef wachten om ons dan naar de supermarkt te voeren, weer 2 uur te wachten en ons dan af te zetten aan de guesthouse, van luxe gesproken!

De tijgertempel bleek een vrij magisch oord te zijn waar ooit een boeddhistische monnik alle tijgers had weggetoverd. Geen tijgers dus, maar wel een massa apen die naar de eerste de beste banaan grepen die ze roken of zagen. Begrijp me niet verkeerd, het gaat wel degelijk over fruit, maar het leverde grappige taferelen op toen Johanna met haar plastiek zak vol bananen even niet oplette en voor we het wisten een aap zagen grabbelen in de zak om alle bananen eruit te nemen.

Op de tijgertempel zelf was het hoogtepunt de beklimming van de 1200 trappen die ons naar de top van een berg leidde om een groot boeddhabeeld te bezichtigen. De bestijging vergde bloed, zweet, tranen en bezorge Peter hoofdpijn. Eindelijk aangekomen was het zicht wel adembenemd. In de verte zagen we echter een tsunami van donderwolken op ons afkomen en we waren nog geen minuut op de top of het begon met bakken uit de lucht te vallen, te donderen en bliksemen. We voelden ons letterlijk in de wolken. Het ganse oppervlak werd een glad gebeuren wat zorgde voor heel veel glijbaan plezier. Echter maar van korte duur want we moesten schuilen voor de bliksem. Nadat het weer wat was gaan liggen spoedden we ons naar beneden waar onze prive taxi ons stond op te wachten en we onze weg vervolgden richting de supermarkt.

sAvonds gingen we een stapje in de wereld zetten, lekker eten in de nightmarket om dan naar de rasta bar te gaan waar een Thai, toevallig genaamd Bob, ons trakteerde op leuke muziek en schitterende drankjes terwijl een of andere homofiele masseur Peter trachtte te verleiden.

Deze was het geflikflooi na een half uur wel kotsbeu en geraakte met een smoesje tot in het toilet, gelukkiglijk niet achternagezeten door de masseur. De avond eindigde op een leuke pool wedstrijd van Team Austria vs Team Belgium.

De volgende dag vervolgden Charlie en Johanna hun weg terwijl Tom en Peter in Krabi bleven om een nationaal park te bezichtigen. Phanon Bencha was goddelijk.

Het had een hele grote waterval die uit verschillende niveaus bestond waarbij je telkens een pool gevormd kreeg waarin je kon zwemmen eens je de weg door de jungle naar ginter had gevonden. Het gaf het gevoel van rond te dolen in de wildernis om ineens een aards paradijs te ontdekken waar enkele Thai in zaten te zwemmen en springen. Nadien trokken Tom en Peter verder op avontuur en waagden ze zich aan de nature trail. Dit bleek tot grote frustratie van Tom wel af en toe een foute zet te zijn gezien er her en der massas Killer Ants ronddoolden die Tom wel in zn voeten durfden te bijten of zelfs in zn handen. De slimmerd had er immers niet op gedacht dat als hij ze vanop zn voeten zou verwijderen met zn handen ze daarin ook wel eens zouden durven bijten. Vol met beten vervolgden we onze weg eenzaam en alleen het oerwoud in om nog een leguaan te zien en een kanjer van een spin die plots in de middle of nowhere opdook. Het scheelde niet veel of Peter was vlak af met zn gezicht in het web gelopen, we houden van spannend, maar dat ging er misschien wel over geweest zijn. Jammer genoeg bleken onze leuke vrienden vanuit Khao Sok, de bloedzuigers, ons gevolgd te zijn tot in Krabi. Maar ondertussen waren we ervaren en zijn we ze telkens te slim afgeweest. En daar eindigde ons avontuur in Krabi en trokken we verder naar Rai Leh diezelfde avond...

Phuket

We are still alive and kicking! That's all for now :D.

Merci voor de reacties, we lagen vooral strijk met die van u ze Serge, groetjes aan iedereen!

Khao Sok National Park

Hop de boot op in Koh Tao, hup de boot af in Surat Thani, hop de tuk tuk richting busstation en hip de minibus in richting Khao Sok National Park. Een jungle like adventure wachtte er op ons. We werden op onze eerste avond al direct geconfronteerd met fireflies, cicada's (gigantische soort van vliegen) en nieuw gezelschap. Onze trek door Khao Sok hebben we immers gespendeerd met Franzi en Ike, 2 Duitse meisjes en Charlie en Johanna, 2 studenten geneeskunde uit Oostenrijk. De trip door de jungle was best fijn, gelukkig dat we een gids hadden want anders waren we al zo voorbij de salamanders, hagedissen, grote spinnen en vanalles en nog wat gelopen. De trek bracht ons dieper in de jungle waar onze grootste vijand op ons wachtte. Diegene die klein en veneinig de bodem onveilig maakt op zoek naar levenssap, je verradelijk kust op je onderbenen op voet en het leven traag maar zeker uit je begint te zuigen... Wees verzekerd, we hebben het over de Kiss of Death brought to you only by Khao Sok leeches! Verrekte bloedzuigers (vooral dan voor Charlie want die heeft er een stuk of 10 gehad)! Ze bijten je en als je ze van je been rukt dan blijft de wonde maar bloeden, ze spuiten immers een antistollingsmiddel in je bloedbaan om zich lekker te kunnen blijven voeden. Slim gezien, ergerlijk ervaard. Anyways, het hoogtepunt was min of meer de verborgen waterpoel op het einde van de trek waar we in zwommen om dan door te zwemmen naar een ravijn en op watervallen te klimmen. Helaas kon Tom hier niet meedoen en was hij verplicht om intussentijd manden en armbanden te maken van oerwoudgrondstoffen (tesamen met de gids). Maar niet getreurd want Tom verzekerde de groep toen ze terugkwamen dat hij een bende wilde olifanten had zien paseren (yeah right), we waren waarschijnlijk even reeel als de seasnakes, trigger fish en tijgers die de bende had gezien thv de waterval.

Eens gedaan met zwemmen mochten we een dikke 2 uur snel terughiken door het regenwoud, nogmaals een gevecht tegen de leeches. Deze keer was het echt een regenwoud want het viel met bakken uit de lucht. Gelukkig had Peter trekkerssokken gekregen van Tom die hem stabiel hielden op zn teenslippers, want sinds de trek in Pai had die zn geloof in schoenen verloren en vervloekt hij alles dat niet op een sandaal lijkt. Om een lang verhaal kort te maken, iedereen heeft de tocht overleefd, we zijn goed toegekomen in de guesthous en de dag erna vertrokken naar Krabi waaruit we nu schrijven.

Voor de mensen die het zich afvragen, we hebben hier en daar wat dingen opgevangen over demonstraties in Bangkok en het sluiten van die luchthaven, idem voor Phuket. Blijkbaar gaat het soms niet zo goed hier in Thailand en willen ze nu de eerste minister ofzo buitenschoppen, maar jullie weten er waarschijnlijk meer van dan wij. Anyways, we zitten voorlopig veilig in het zuiden (zolang er geen tsunami's afkomen). Hier merken we niks van de hele politieke onrust, op de geruchten na. De 8ste september trekken we wel naar Phuket omdat we de 10de vandaar onze vlucht hebben naar Bangkok, hopelijk is de wind tegen dan al wat gaan liggen...

Turtle Island

Onze zware reis begon in Mae Hong Son richting Koh Tao. Een wandeling met de rugzak, een vlucht, 4 uur wachten, nog een vlucht, 4 uur wachten, een nachttrein, een tuk tuk en uiteindelijk een boot. De boot was wel grappig. Tom wou een goed plekje zoeken op de boot maar Peter moest nog naar het toilet. Dus terwijl Tom zocht moest Peter even wachten tot al het volk van de boot was tot dat hij er van kon om naar het toilet te gaan. De gast van de boot zei echter dat er ook een toilet was op de boot dus is Peter maar op zn gemak daar naartoe gegaan. Echter, terwijl hij op het toilet zat begon de boot stillekes aan de vertrekken, maar Peters frank viel niet. Met als gevolg dat Tom in zn beste Thais tegen de kapitein was aan het uitleggen dat hij nog NIET mocht vertrekken, helaas verstond die er niks van en ging de boot weg richting Koh Tao terwijl Peter op zn gemak op het toilet zat. Tom wist dit echter niet en zat met zn haren in het hoofd te vloeken en gefrustreerd de boot af te zoeken. Dit was immers al de 2de keer dat zoiets gebeurde (in Pai werd Peter achtergelaten aan de rafting school en was Tom met alle passagiers plost verdwenen). Anyways, toen Peter eindelijk gedaan had ging hij op zn gemak Tom zoeken, maar toevallig genoeg kwam hij Jenny, de Zwitserse vriendin tegen op de boot. Op het gemak effe kletsen, maar ondertussen liep Tom nog altijd zot rond de boot super ongerust te doen, Het is te zeggen, totdat Peter gedaan had met het babbeltje en Tom vond, en toen kreeg Peter de volle lading. Maarja eind goed al goed.

Koh Tao was de bestemming om een openwater PADI diepzeeduiken brevet te behalen. We hebben een goede deel gekregen, voor ongeveer 170 euro kregen we 4 overnachtingen in een bungalow op het strand, de duikcursus en 2 gratis fundives. Sweet! Helaas bleek later dat Tom niet kon delen in de pret. Wat eigenlijk nooit vermeld is geweest is dat Tom in Chiang Mai een motoraccident heeft gehad. Niets te ernstigs, maar we hebben toen toch naar het ziekenhuis moeten gaan om zn knie te naaien, helaas weer dezelfde slechte knie zoals gewoonlijk (dat die knie nog aan zn lijf hangt is al wonderbaarlijk). Anyways, hij had toen een onderhuidse bloeduitstorting op zn scheenbeen en wat wondjes her en der. Niets speciaals, maar die bloeduitstorting wou maar niet verdwijnen en werd wat pijnlijk. We zijn dan voor een check up gegaan in de kliniek in Koh Tao en bleek dat de bloeduitstorting zich had omgevormd tot een absces met als resultaat dat de dokter Tom zn been voor een stukje heeft opengesneden, er een massa etter heeft uitgeduwd en Tom de komende 4 nachten en dagen mocht spenderen in het ziekenhuis. Niet dat hij niet goed werd verzorgd, want terwijl dat de vrouw van de dokter lekker Thais kookte en ik af en toe om fruit shakes en banana rotis ging, werd Tom nog versierd door de mannelijke verpleger die uiteindelijk vroeg of ik zijn boyfriend was. Maar Tom heeft dus jammer genoeg niet kunnen deelnemen aan het duiken en heeft in plaats daarvan bij wijze van spreken een mentaal trauma opgelopen door 4 dagen opgesloten te zitten in een ziekenhuis op een tropisch eiland, vergezeld van de homo verpleger, rustige nachten waren dus niet inbegrepen.

Het duiken op zich was fantastisch, Peter heeft zelfs een grote schildpad gezien, boxfish, clownfish zoals Nemo, gedoken door swim through holes etc. Er zijn fotos maar helaas hebben we onze kabel niet mee en kunnen we nu dus geen fotos uploaden.

Eens Tom ontslaan werd uit het ziekenhuis en de gay verpleger zn geflikflooi al lang had opgegeven hebben we eens goed de bloemetjes buitengezet en flinke vis gaan eten op het strand. Op het King Krab restaurant, met tafeltjes vlak aan het water ging Tom wat vis bestellen, 1 vis filet, 2x kreeft, 1 krab en 1 inktvis. Blijkbaar waren ze dit niet gewoon want na de vierde bestelling vroeg de Thaise dame al aan Tom 'Wait, how many people?', waarop Tom jolijk antwoorde '2' en de dame dan terug 'Enough enough, too much!', maar het kon ons geen barst schelen en voor een schamele 50 euro in totaal hebben we ons buikje goed gevuld. Daarna werden de bloemetjes nog meer buiten gezet maar daar moeten we geen woorden aan vuil maken veronderstel ik...