Aangekomen in Phuket was het eerste waar we incheckten.. u raad het al, het ziekenhuis. Dit keer een echt groot ziekenhuis, met alweer fantastische Thaise service en deze keer up to date imaging. Een nieuwe rontgenfoto en het werd al snel duidelijk dat er niets aan de hand was. Met een gerustgestelde gedachte dat het maar om vals alarm ging vervolgden Tom en Peter hun weg op zoek naar een guesthouse. We hebben er eentje gevonden en wat voor 1. No place like home maar deze benaderd het wel. Zeer proper met een hele vriendelijke gastvrouw die ons elke ochtend verwend met vers fruit en toastjes en waarmee we savonds gezellig sticky rice met mango mee maken. Het weer zit echter absoluut niet mee in Phuket dus er zit niet veel anders op dan de algekende Amerikaanse wijsheid op te volgen. 'Shop till you drop.'. Zo gezegd zo gedaan, en tot nog toe hebben we onze dagen dan ook met niet veel anders dan winkelen kunnen vullen. We zijn er wel eens op een avond op uit getrokken naar het FantaSea complex, een klein amusementspark met buffet en aansluitende show. Best nog goed, maar onze ogen waren weer groter dan onze maag en het buffet vervolgde al gauw in het onuitputtelijk opboeren van gassen in de vergeefse hoop om de stenen in onze maag te laten zakken.
De dag erna namen we de gok op mooi weer en trokken we op de Phi Phi Islands tour. sOchtends zat het weer goed mee en gingen we naar Maya Bay in Phi Phi Ley waar een deel van The Beach (met Leonardo Dicaprio) is opgenomen geweest. Een mooi strand met het witste zand dat we al ooit hebben gezien dat bovendien een zodanige consistentie had dat elke voetstap wel een voetmassage leek. Even lekker genieten tot helaas een helikopter tesamen met 5 mannen in smoking op jetskis de rust bedorf en even een film kwamen opnemen. Deze keer geen Hollywood maar Bollywood. Verdere touren rond de Phi Phi Eilanden brachtten ons naar mooie baaien waar snorkelen geen overbodige luxe maar een must was. Bijna alles wat op de duiken in Koh Tao te zien was lag hier gewoon voor het grijpen op minder dan 5 meter, ongelooflijk. Na een stop op Monkey Bay waar de apen met hun zachte tedere handen aan Peter's short wisten te rukken om toch maar die laatste banaan ook te krijgen gingen we alweer buffet eten op Phi Phi Don. Deze keer was de taktiek ons niet te overeten. Er moest immers nog gesnorkeld worden in de namiddag. Slecht weer kwam echter opzetten en wat een mooie namiddag snorkelen op de Kai Islands moest zijn draaide uit op een helse speedboat rit waar mensen zeeziek op werden en 1 man het bijna uitschreeuwde van de pijn.
Deze man had een ernstige medische geschiedenis achter de rug en zn ochtendlijke dosis morfine was niet bestand tegen een ruwe rit waar hij niet had op gerekend. Terwijl de zee zich tegen ons opbokste en wind en regen in onze gezichten bloes waardoor iedereen het koud kreegde en steeds natter werd, trachtte deze man sterk te blijven. Tom en Peter gaven alle pijnstillers die ze bij zich hadden af in poging om de man te helpen, maar 3,5 g paracetamol is absoluut niet opgewassen tegen een goeie dosis morfine die jammer genoeg niet binnen het bereik lag.
Eens aangekomen op de Kai Islands ging iedereen zwemmen en snorkelen in het water terwijl de man, vergezeld van zijn goede vriend, zich te kreunen op het strand in de regen en de wind neerlag. Niet veel later begon hij te klappertanden en wist hij ons te vertellen dat hij het heel koud had. Tijd voor actie. Iedereen de boot terug op voor het weer nog slechter werd. De man werd op de boot geholpen, Tom en Peter zochten het eiland af achter warme drankjes en met enkele gesuikerde theetjes, een verse droge T-shirt van een passagier en alle droge handdoeken die we maar op de boot konden vinden werd gepoogd de man op te warmen en hem te beschermen van de woeste natuur. Vrij snel begon hij er al stukken beter uit te zien maar het was toch nog een eindje naar Phuket zelf. Gelukkig is hij er niet slechter op geworden en is iedereen veilig aan wal kunnen gaan en is de man op alweer normale lichaamstemperatuur, na een ambulance te wiegeren, zn morfine gaan opzoeken in zn hotel. Zoals Tom zei, we kunnen toch ook nooit eens een gewone normale uitstap maken.
Aangekomen in Phuket was het eerste waar we incheckten.. u raad het al, het ziekenhuis. Dit keer een echt groot ziekenhuis, met alweer fantastische Thaise service en deze keer up to date imaging. Een nieuwe rontgenfoto en het werd al snel duidelijk dat er niets aan de hand was. Met een gerustgestelde gedachte dat het maar om vals alarm ging vervolgden Tom en Peter hun weg op zoek naar een guesthouse. We hebben er eentje gevonden en wat voor 1. No place like home maar deze benaderd het wel. Zeer proper met een hele vriendelijke gastvrouw die ons elke ochtend verwend met vers fruit en toastjes en waarmee we savonds gezellig sticky rice met mango mee maken. Het weer zit echter absoluut niet mee in Phuket dus er zit niet veel anders op dan de algekende Amerikaanse wijsheid op te volgen. 'Shop till you drop.'. Zo gezegd zo gedaan, en tot nog toe hebben we onze dagen dan ook met niet veel anders dan winkelen kunnen vullen. We zijn er wel eens op een avond op uit getrokken naar het FantaSea complex, een klein amusementspark met buffet en aansluitende show. Best nog goed, maar onze ogen waren weer groter dan onze maag en het buffet vervolgde al gauw in het onuitputtelijk opboeren van gassen in de vergeefse hoop om de stenen in onze maag te laten zakken.
De dag erna namen we de gok op mooi weer en trokken we op de Phi Phi Islands tour. sOchtends zat het weer goed mee en gingen we naar Maya Bay in Phi Phi Ley waar een deel van The Beach (met Leonardo Dicaprio) is opgenomen geweest. Een mooi strand met het witste zand dat we al ooit hebben gezien dat bovendien een zodanige consistentie had dat elke voetstap wel een voetmassage leek. Even lekker genieten tot helaas een helikopter tesamen met 5 mannen in smoking op jetskis de rust bedorf en even een film kwamen opnemen. Deze keer geen Hollywood maar Bollywood. Verdere touren rond de Phi Phi Eilanden brachtten ons naar mooie baaien waar snorkelen geen overbodige luxe maar een must was. Bijna alles wat op de duiken in Koh Tao te zien was lag hier gewoon voor het grijpen op minder dan 5 meter, ongelooflijk. Na een stop op Monkey Bay waar de apen met hun zachte tedere handen aan Peter's short wisten te rukken om toch maar die laatste banaan ook te krijgen gingen we alweer buffet eten op Phi Phi Don. Deze keer was de taktiek ons niet te overeten. Er moest immers nog gesnorkeld worden in de namiddag. Slecht weer kwam echter opzetten en wat een mooie namiddag snorkelen op de Kai Islands moest zijn draaide uit op een helse speedboat rit waar mensen zeeziek op werden en 1 man het bijna uitschreeuwde van de pijn.
Deze man had een ernstige medische geschiedenis achter de rug en zn ochtendlijke dosis morfine was niet bestand tegen een ruwe rit waar hij niet had op gerekend. Terwijl de zee zich tegen ons opbokste en wind en regen in onze gezichten bloes waardoor iedereen het koud kreegde en steeds natter werd, trachtte deze man sterk te blijven. Tom en Peter gaven alle pijnstillers die ze bij zich hadden af in poging om de man te helpen, maar 3,5 g paracetamol is absoluut niet opgewassen tegen een goeie dosis morfine die jammer genoeg niet binnen het bereik lag. 
Eens aangekomen op de Kai Islands ging iedereen zwemmen en snorkelen in het water terwijl de man, vergezeld van zijn goede vriend, zich te kreunen op het strand in de regen en de wind neerlag. Niet veel later begon hij te klappertanden en wist hij ons te vertellen dat hij het heel koud had. Tijd voor actie. Iedereen de boot terug op voor het weer nog slechter werd. De man werd op de boot geholpen, Tom en Peter zochten het eiland af achter warme drankjes en met enkele gesuikerde theetjes, een verse droge T-shirt van een passagier en alle droge handdoeken die we maar op de boot konden vinden werd gepoogd de man op te warmen en hem te beschermen van de woeste natuur. Vrij snel begon hij er al stukken beter uit te zien maar het was toch nog een eindje naar Phuket zelf. Gelukkig is hij er niet slechter op geworden en is iedereen veilig aan wal kunnen gaan en is de man op alweer normale lichaamstemperatuur, na een ambulance te wiegeren, zn morfine gaan opzoeken in zn hotel. Zoals Tom zei, we kunnen toch ook nooit eens een gewone normale uitstap maken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten