Pai without the pie

Een vier uur durende helse busrit van Chiang Mai naar Pai werd het volgende luik van ons avontuur. De bus was op maat gemaakt van de Aziaten en kon dus in zekere zin een minibus genoemd worden. Vooral als het aankwam op beenruimte was het even bij onze Thaise buren controleren of zij wel degelijk benen hadden. Ma bon, de busrit was wel degelijk de moeite want Pai is een heel klein charmant dorpje/stadje gelegen in de bergen omringd door een massa aan groen en mooie zichten. Het mooiste plekje waar we tot nu toe zijn geweest en we hebben het nochtans niet voor steden.

Jenny had besloten ons verder mee te vergezellen, maar ze is niet de enige die we daar hebben leren kennen, het liep daar vol van Israeli in Pai en blijkbaar in gans Thailand omdat die hier zo goedkoop kunnen reizen. Het zijn wel fijne mensen maar je moet opletten over wat je praat. Zo hebben ze het niet allemaal even graag over hun ervaringen in het leger. Elk meisje moet immers na de middelbare school 2, en de jongens 3 jaar naar het leger gaan en dienst doen. Pas rond de leeftijd van ergens in de 20, sommigen nog later kunnen ze hogere studies aanvatten. Best een gans andere wereld tussen. Maar het zijn fijne mensen!

De reden dat we naar Pai zijn getrokken is echter om te trekken en te raften. Na een heleboel bureaus te hebben afgelopen en besloten met wie te trekken zijn we, met wat later bleek een opium getinte gids te zijn die af en toe aan zn neus krabte, het tropische woud in getrokken. Twee dagen waren we weg, en maar best dat het er geen drie waren want na nog geen 10 minuten wandelen zijn Peter zijn dierbare botinnen die hij duizenden kilometers ver had gesleurd om deze tocht te maken spontaan uit elkaar gevallen. Onze eerste hulp kit was hier niet op voorbereid, de mee geleverde plakband bleek niet geschikt te zijn voor schoenen ... Dan maar met elastiekjes, veters en alles wat we konden vinden de zolen terug aan de schoenen gehecht, maar ze bleven lossen. Ondertussen paseerden we dorpjes in het woud van specifieke stammen die niet veel in contact kwamen met de buitenwereld. In het eerste dorpje hebben we lekker gegeten, uitgerust, kindertjes zien spelen maar vooral schoenen hersteld. Die hebben het weer maar een kwartiertje uitgehouden tot onze, en dan vooral Peter zijn ergernis. De helse tocht ons bracht naar het hol van een tarantula waar onze gids zodanig onder invloed was dat hij de moed en kracht bijeen raapte om de grote spin uit te graven uit zn hol en te vangen in een plastieken fles. Dinner for this evening! En we moeten zeggen dat het nog niet zo slecht smaakte, een verse spin kan er altijd wel in. Alleen jammer dat er zo weinig vlees in zit dat het eigenlijk de moeite niet is om zo een beestje te vangen. Het uitzicht van de woonplaats van de 2de bereikte heuvelstam was wel de moeite, en de lokale vrouwen ook ;-) (zie foto) Na de lokale know how on how to make and smoke opium was het slapengaan ...

De dag erna werd de trekkingstocht vervolgd, ditmaal met de oplossing voor de botinnen, autentieke thaise rekbare rubberen binnenbanden om ze aan elkaar te binden! Jammer genoeg was dit ook weer valse hoop, ze hebben het zonder zolen nog tot aan het middagkamp gehaald waar we aan onze waterval lekker konden uitrusten in the middle of nowhere. Even eerst nog DEET smeren om alle vieze beestjes op afstand te houden. Jammer genoeg keek Peter even niet uit de doppen en is de 100 procent DEET niet op zijn been beland, waar hij zo naartoe zat te gapen, maar vlak in zijn oog. Alsof hij nog niet genoeg ongeluk had :P Gelukkig kon de reddingsactie van Tom en 2 waterzakken soelaas bieden en hebben Peter zijn ogen het overleefd. Fin soit na de middag kregen Peter zijn STRANDteenslippers een kans ... in de JUNGLE. De route verderop was ook bergop en bergaf en Peter vreesde wel even dat zijn teenslippers het ook gingen begeven, dat gecombineerd met het nat zijn door het waden door de rivier (tot veelvoudig vloeken van Tom die hoopte op droge schoenen) waardoor we extra slipperig waren, gaf dit hele gebeuren toch wel die extra adrenalinestoot. Eind goed al goed echter, na een paar uur door het woud en andere zijn we teruggeraakt bij de vuilbak in Pai village waar Peter zijn botten hun laatste schietgebedje heeft laten zeggen. Moraal van het verhaal, koop plastieke thaise schoenen van 50 bath (1 euro) en heb geen last in de jungle ;-), de wijze raad van nonkel Tom.

sAvonds getrokken naar de Ting Tong Bar, where only people that are Ting Tong may venture. Geen idee wat het allemaal betekent maar het was een hele fancy keet voor zo een klein plekje als Pai. De barmannen waren allemaal net gurus die het licht hebben gezien en daardoor hun haar lang hebben laten groeien, een gek stemmetje hebben opgezet en net stoned waren. Welcome my friends! Dat was hun lijflied. Ze deden ons wat denken aan die kleine buitenaardse wezentjes vanuit Men in Black 2 die constant aan de caffeine zaten, gek deden en vrouwen trachten te versieren. Deze real life versies hadden zelfs dezelfde stemmetjes.

Ondertussen kreeg Peter voor de eerste keer last van zijn maag en darmen en was onze olifantenrit de dag erna dus plots nog interessanter geworden. Met Peter zijn gat toegenepen en volgepropt met medicatie gingen we de olifant op. Het moest weer niet lukken dat onze olifant het zo warm had dat hij gewoon om de vijf minuten stopte en niet meer verder wou gaan. De gids stond dan tot onze verbazing constant pai pai pai te roepen. Dat we in pai zaten wisten we al. We zijn dan later te weten gekomen dat dit gewoon go go go betekende. Door de olifant liep ons gepland ritje van een uur dus snel uit naar 2 uur. Dit gecombineerd met het regelmatig dichtbij zien van de slurf van de olifant die in ijdele hoop zichzelf wou verfrissen maar in feite ons gewoon regelmatig in het gezicht spoog. Hoe dan ook we hebben op een olifant gezeten!! ... maar geen olifantenritjes meer voor ons in het vervolg hehe.

De dag erna de raftingsboot op om onze weg vanuit Pai te vervolgen naar Mae Hong Son. Een 2-daagse raftingstocht met een te gekke gids, leuke mensen, een prachtige omgeving, schoon weer en rapids klasse 1-3 kan niet rap stuk. Het was heel leuk en vrij gevarieerd, niet alleen rafting maar ook zemmen met een life jacket aan is super. Vooral als de stroming heel sterk is is het net alsof je superman bent en vliegt.. maar dan op het water.. en niet vliegend.. en helemaal niet superman. But you get the point. Grappig was wel toen er plots in het midden van onze rivier zich een houten brug bevond en we moesten stoppen, onze boot aan wal trekken en aan de overkant plaatsen eer we konden verder doen. Lekker onze kans genomen en iedereen is maar vanop de brug de rapid ingesprongen in plaats van de boot te nemen. Superfijn, het aan wal geraken en vechten tegen de stroming was echter wel andere koek.

Onze tocht heeft ons uiteindelijk vandaag afgezet in Mae Hong Son. Morgen verlaten we het Noorden en reizen we 24u richting het Zuiden waar we vooreerst Ko Tao aandoen. Divers Paradise, waar we de onderwaterwereld gaan verkennen...