Rai Leh

Teruggekomen uit Phanom Bencha was het hollen geblazen om nog een boot te pakken te krijgen naar Rai Leh, of Railay zoals the English blokes het noemen. We hadden nog een half uurtje de tijd en wisten de boot te krijgen voor 150 baht moesten we niet zo koppig geweest zijn en het goedkoper willen gekregen hebben voor 100 baht. Een dodelijke stomme foute. Enigzins toch, want het resulteerde in de wetenschap dat we net de laatste boot vanuit Krabi hadden gemist en we kregen de Thai die ons de boot voor 150 baht aanbood op ons dak omdat hij vond dat we altijd dachten dat we slimmer waren dan de Thai en dat we dan maar beter in Engeland (?) bleven ipv naar Thailand te komen. De eerste minder aangename botsing was een feit. Maar niet getreurd, zn collega's vingen ons op en zeiden dat we ons van niets moesten aantrekken en dat er nog een boot zou te pakken zijn in Ao Nang. Hop met de taxi naar ginter. Dagelijks vertrekken er veel meer boten vanuit Ao Nang naar Railay omdat veel mensen van ginter werken op Railey. Het nadeel is dus dat je er sochtends zeker een boot te pakken kunt krijgen, maar savonds misschien niet (je moet met tenminste 6 mensen zijn of je moet voldoende centjes hebben om een longtail boot volledig voor jezelf af te huren). Een uur wachten op Ao Nang leverde niets op. Alleen volk dat toekwam vanuit Railay, niemand die er naartoe moest. Het begon te spannen want in de buurt van de pier was er geen overnachting en nergens waren taxi's of tuk tuks te bespeuren. Gelukkig was er toch nog 1 man die er ook naartoe moest en hebben we de prijs van de boot kunnen delen. Volledig nat kwamen we toe in Railay die op dat moment belaagd werd door de weergoden. Het was pikkedonker toen we uit de longtailboot gepakt en gezakt het water in sprongen en ons een weg waaden naar het strand om dan een zoektocht te beginnen naar een goedkope slaapplaats. Railay was immers gekend om duur te zijn, het is dan ook een volledig afgesloten baai. Op het einde van ons latijn kwamen we plots Ike en Franzi tegen die ons wisten te verwijzen naar een goeie slaapplaats, direct ingecheckt, douchen, iets gaan drinken met de meiden om even later via via te horen te krijgen dat Charlie en Johanna zich blijkbaar ook in Railay bevonden. Vijftien minuten en een sms later waren we allen weer verenigd onder de midzomernachtszon!


De dag erna was het schitterend weer en wisten Tom en Peter zich te verbazen aan de omgeving. Railay East leek immers meer een bos te zijn dan een strand, de kust waar we gisteren op waren toegekomen stond vol van de planten en mangrove bomen. Geen strand om op te baden, maar dat wisten we min of meer. Vijf minuten wandelen naar Railay West en daar was het mooiste strand dat we ooit al hadden gezien. Azuurblauz water in een verborgen baai ingesloten door reusachtige rotsen met aangemeerde longtailboten en overal inimini krabbetjes. Het werd tijd om te snorkelen, te zwemmen en vooral te zonnebaden (voor Tom dan toch want die mocht niet zwemmen). Dezelfde dag hebben we Phangnga Bay verkend die tussen Railay East en West lag. Nog een mooie baai waar er vooral in de namiddag tal van apen waren te vinden. Op het strand kwamen we Charlie en Johanna weer tegen die die dag op een tour waren geweest. Na wat geklets besloten Tom, Charlie en Peter de beklimming te wagen die ons mogelijks zou leiden naar de verborgen lagoon en de viewpoint van Railay beach. De beklimming zelf viel best mee, maar eens we moesten afdalen naar de lagoon bleek het door te regen te glad en te steil te zijn om verder te gaan. We zagen het lagoon in de dieperik onze ogen strelen en onze zielen raken maar niemand wou zn leven ruilen om er een slechts een glimps van te kunnen opvangen. Teleurgesteld vervolgden we onze weg naar de viewpoint (die gelukkige wel de moeite bleek te zijn) voordat de zon onderging en onze afdaling weleens de laatste zou kunnen geweest zijn.



De dag erna trokken Charlie, Johanna, Tom en Peter er op dagtour uit om James Bond island te gaan bezoeken. We vertrokken met de minibus richting Phang-Nga, vervingen de minibus door een longtail boot en voor we het wisten waren we door het schitterende National Marine Park omringd door mangrove trees aan het varen. Een ongelooflijke ervaring die we nog nooit hadden meegemaakt. Een zalig ritje van 30 minuutjes lang voerde ons naar James Bond Island waar Roger Moore in de jaren stilletjes het strand onveilig maakte op jacht naar The Man With the Golden Gun. Alweer een prachtig zicht, waren we maar acteur geworden ipv ict-kenner en medicine man. But no such luck. Erna trokken we naar een moslimdorpje in het park waar we een lekkere lunch kregen en vrouwen ons aanklampten om zonder vragen apen in luiers op onze arm en kop te zetten en ons ondertussen aanspoorden om er foto's van te nemen. Te verwachten dat ze er geld voor gingen vragen, maar 200 baht (200 BEF) was toch wel een beetje veel vonden we. Na wat onderhandelen (we worden experts) werd het algauw de helft van de prijs.


Onze trip vervolgde verder naar een tempel die gelegen was in de batcave waar men de films van Batman had opgenomen. Het klinkt raar en het is uiteraard niet waar. Het leek alleen maar zo want het was een vrij grote grot met tal van vleermuizen in. Misschien dat we nog eens een brief zullen schrijfen naar Christian Bale voor de volgende film. Hop de minibus weer op en richting Railay, moest het niet zijn dat we met ons gat in de boter waren gevallen en dat 2 mensen die meewaren op de tour extra hadden betaald om nog te paseren langs een national park. Iedereen mocht gratis binnen en het moest dan nog lukken ook dat dit een park bleek te zijn dat Tom ook heel graag gezien had maar bij overwegingen te ver lag van Krabi om naartoe te gaan. Wat een sjansards zijn we toch!

De volgende dag was het alweer regen dus werd het improviseren. Tom zn antibiotica was alweer opgeraakt en zn been begon weer te zwellen, hij begon zich wat minder te voelen en hij begon aften in zn mond te krijgen (tekens die zn lichaam hem elke keer weer duidelijk maken dat hij een infectie heeft wist hij aan Peter te vertellen). Peter vond het niet pluis en palpeerde met de magische hand zn been om te voelen dat er vocht in zat. Tijd om nog eens naar een dokter te gaan. Dat leek ons ideaal te combineren met een ochtendje Thaise kookles. Hop de longtail boot in, naar Ao Nang, onze favoriete Thaise gerechten leren maken (Masaman curry, sticky rice with mango, stir fried chicken with cashew nuts, phat thai, ...) om dan naar de dokter te gaan. Ao Nang is relatief klein en kende geen echt ziekenhuis dus moesten we alweer een klein prive kliniekje binnen. Charlie hangde lekker de tourist uit en begon van alles en iedereen fotos te trekken terwijl Tom onderzocht werd door een betrekkelijk jonge dokter en iets later een rontgenfoto kreeg van een toestel dat nog stamde uit de prehistorie en eerder in een medisch museum dan in een ziekenhuis thuishoorde. De dokter had de foto gevraagd omdat er kans was dat de infectie zich had verspreid tot in het bot, geen goed nieuws dus. De foto stelde hem echter gerust en hij zei dat er niets aan de hand was. Zo kritisch als 2 artsen in opleiding maar kunnen zijn vonden Charlie en Peter toch dat die foto niet echt heel normaal was en ze zagen toch dingen die mogelijks op infectie wezen. Terug naar de dokter dus en hem nog eens vriendelijk gevraagd of hij wel honderd procent zeker was dat wat wij zagen effectief een artefact was, zoals hij eerder had vermeld, of toch een infectie kon zijn. Geneeskunde is geen 100 procent, maar de dokter begon toch al snel te twijfelen en hij leek het allemaal niet meer zo zeker te zijn. Liever geen risico's nemen als het over zulke zaken ging. Charlie en Peter vertrouwden de dokter niet echt en er werd besloten de reisplannen te wijzigen en zo snel mogelijk naar Phuket te trekken om uit te vissen wat er nu werkelijk aan de hand was. Er was echter geen vervoer meer te vinden dus Tom moest het nog een nachtje in Railay uithouden met een nieuwe portie antibiotica, en zoals de dokter zei voerde Tom ook diens orders uit: 'You must eat my medicine.'.

De volgende ochtend trokken Tom en Peter naar Phuket en werd er afscheid genomen van Charlie en Johanna, onze inmiddels goeie Oostenrijkse vrienden die de zon gingen opzoeken in Koh Phangan (want in Railay bleef het maar regenen, Ike en Franzi waren de dag ervoor ook al weggetrokken trouwens). Met wat geluk zien we ze terug in Bangkok!